يک هنرمند مجسمهساز دربارهي محل برگزاري هشتمين دوسالانه مجسمهسازي ملي تهران بيان کرد که فضاي باغ کتاب بسيار سنگين است و اينکه چگونه بتوان اثري را در آن قرار داد که تأثيرگذار باشد و بر محيط غلبه کند و ديده شود بسيار دشوار است.
محلهايي که در باغ کتاب تعيين شده است، مدام در معرض رفت و آمد کساني هستند که براي ديدن مجسمه به آن محل نيامدهاند و همين موضوع ممکن است باعث آسيب رسيدن به مجسمهها شود.
به گزارش گالري آنلاين به نقل از ايسنا، کامبيز صبري، هنرمند مجسمهساز درباره مکان دوسالانه هشتم گفت: به نظر من فضاي باغ کتاب بسيار سنگين است و اين که چگونه بتوان اثري را در آن قرار داد که تأثيرگذار باشد و بر محيط غلبه کند و ديده شود بسيار دشوار است. محلهايي که در باغ کتاب تعيين شده است، مدام در معرض رفت و آمد کساني هستند که براي ديدن مجسمه به آن محل نيامدهاند و همين موضوع ممکن است باعث آسيب رسيدن به مجسمهها شود. در عين حال اثري در ابعاد کوچک در ميان رفت و آمد آدمها به چشم نميآيد. کار بايد با محيطي که در آن گذاشته ميشود پيوند بخورد اما سقف بلند مجموعه و رنگ زمينه ممکن است چنين امکاني را فراهم نکند. در فضاي بيروني امکان کار بيشتر است و چشم انتظار کارهاي بسيار خوبي از هنرمندان جوان هستم.
او همچنين درباره تغيير رويکرد اين دوره از دوسالانه مجسمه گفت: کساني که براي شوراي سياستگذاري دوسالانهها انتخاب ميشوند معمولا افرادي خبره هستند و مسائلي که اعلام ميکنند، بهصورت ناگهاني يا بدون فکر براي آنها تصميمگيري نشده است. آنها نظرات مثبت و سازنده و ايدههايي دارند که ميخواهند آن را براي پيشبرد هنر کشور به کار گيرند. با اين حال تناسب يک رويداد با جامعهاي که در آن زندگي ميکنيم اهميت زيادي دارد و در صورتي که اين تناسب به درستي سنجيده شود باعث گشايش در هنر کشور است.
صبري درباره تجربي بودن دوسالانه هشتم و مستندسازي مراحل خلق اثر در اين دوره گفت: به نظر ميرسد در صورتي ميتوان به بررسي روند کار هنرمندان پرداخت که شرکتکنندگان در دوسالانه افرادي حرفهاي باشند که در کارگاههاي بزرگ و حرفهاي کار کنند. در حالي که معمولا بسياري از شرکتکنندگان در خانه خود کار ميکنند و شايد همين موضوع امکان بررسي روند کار آنها را فراهم نکند. حدس من اين است که بسياري از آثار ارسالي به اين دوسالانه کارهايي هستند که از قبل ساخته شدهاند و اين خودش نشان دهنده اين است که ابعاد اين قضيه بايد دقيقتر مشخص شود. اگر کسي ايده خيلي خوبي داشته باشد که قبلاً ساخته شده است، بايد مشخص باشد چگونه با اين اثر برخورد ميشود.
صبري افزود: از سوي ديگر ميزان بودجه دوسالانه نيز بسيار مهم است. هم اکنون يک کار محيطي حداقل ۱۰ تا ۲۰ ميليون تومان هزينه ميبرد. اميدوارم چنين بودجهاي در اختيار اين دوسالانه باشد چون در غير اين صورت عدم تناسب به وجود آمده و باعث ايجاد بدبيني ميشود.
اين هنرمند درباره موضوعي نبودن دوسالانه هشتم گفت: هيچ کاري نميتواند بدون موضوع باشد. چون در واقع آن چيزي که بدون موضوع به نظر ميرسد هم خودش داراي موضوع است. حتي زماني که تم براي يک رويداد مشخص نشود هنرمندان به سراغ جديدترين مباحثي که در زمينه قدرتمند کردن حجم و فرم وجود دارد ميروند و به دنبال ايدههاي آوانگارد و بحثهاي روز هستند. اعلام يک تم مشخص در رويدادها کار خوبي است اما نبودن آن هم کار بدي نيست. اين موضوع بسيار سليقهاي است و هر دو صورت آن ميتواند نتايج خوبي داشته باشد.
صبري ادامه داد: افرادي که مسئوليت دوسالانه هشتم را بر عهده گرفتند افراد ارزشمندي هستند که همگي هنرمند و با سوابق درخشان هستند. شيوهاي که آنها براي برگزاري اين دوسالانه انتخاب کردند يک روش برخورد است که تا انجام نشود نميتوانيم درباره آن اظهار نظر کنيم. ايده من براي برگزاري دوسالانه مجسمه آن است که تعدادي حدود ۲۰ نفر از هنرمندان حرفهاي را بهصورت کيوريتوريال دعوت کنيم و فضاي تخصصي به آنها داده شود که با يک موضوع به خلق مجموعهاي از آثار بپردازند. در کنار آنها هم عده ديگري ميتوانند پروپوزال ارائه دهند و اگر ايدههاي خوبي در ميان آنها بود دعوت شوند تا مجموعهاي از کارها را ارائه دهند.
او درباره فوايد ارائه مجموعه آثار به جاي تک اثر گفت: وقتي يک رويداد بهصورت کيوريتوريال تدارک ديده شود و عدهاي هنرمند حرفهاي انتخاب شوند ايدههاي آنها در قالبهاي مفهومي را بهتر ميتوان درک کرد. در بسياري از رويدادها با اين معضل مواجه هستيم که افرادي برگزيده ميشوند اما بعد به درست يا غلط گفته ميشود اين اثر کپي از کار ديگري است. اين مسئله ناشي از پرشهاي اتفاقي و قهرماني آدمها و نمايش يک تک اثر از آنها است اما وقتي هنرمند حرفهاي مجموعه کارهاي خود را ارائه دهد حتي اگر شباهتي هم با کار شخص ديگري داشته باشد مي فهميم اين ذهنيت خود او بوده است که در طول زمان به وجود آمده است. حتي براي هر هنرمند ميتواند کتابچهاي منتشر شود که آثار او همراه با نقد آنها در آن منتشر شود و به مخاطب نشان دهد فضاي کار هنرمند چيست. من چندان موافق کتابهايي که فقط عکس آثار در آنها منتشر ميشود نيستم و در بيشتر بينالهاي خارجي هم در کنار تصوير آثار يک يادداشت و نقد وجود دارد. اينها منابعي است که براي يک کشور باقي ميماند و اگر ما هم به اين سمت برويم بسيار خوب است.
اين هنرمند درباره استفاده از مديومهاي جديد هنري گفت: وقتي دوسالانهاي با نام نقاشي، مجسمه و… برگزار ميشود اغلب شرکتکنندگان ذهنيتي درباره همان مديوم و اصول آن دارند. ولي وقتي در ميان برگزيدگان افرادي را ميبينيم که مولتيمديا و هنر جديد کار کردند، در حق کساني که بر اعلام اوليه پايبند بودهاند اجحاف ميشود. وقتي چنين نقدي مطرح ميشود به ما ميگويند هنر جهان به سمت مولتيمديا رفته است و نبايد شاخههاي هنري را از هم جدا کرد. اما اين در حالي است که ما بايد بينال هنر داشته باشيم و آنجا همه شاخههاي هنري بتوانند در کنار يکديگر حضور داشته باشند.
صبري ادامه داد: وقتي دوسالانهاي با نام خاص نقاشي، مجسمه و … برگزار ميشود بايد اصالت آن رشته حفظ شود و حتي اگر مدياهاي ديگر وارد ميشوند در جهت ايجاد نمودهاي جديد در مجسمه يا نقاشي باشند. آثار هنر جديد و مالتي مديا بايد نمايشگاه خاص خودشان را داشته باشند و ديگر نبايد نام مدياي ديگري مانند نقاشي يا مجسمه روي آنها قرار بگيرد. اوايل دهه هشتاد نمايشگاههاي هنر مفهومي در ايران برگزار شد اما ادامه پيدا کرد و اين باعث شد هنرمندان اين شاخه در هر رويدادي آثار خود را ارائه دهند.
هشتمين دوسالانه ملي مجسمهسازي تهران با دبيري محمود بخشي، ۱۶ اسفند ۱۳۹۸ تا ۱۹ ارديبهشت ۱۳۹۹ در باغ کتاب تهران برگزار ميشود.