اين نمايشگاه که «دردها و لذتهاي کفش» نام دارد، سه موضوع را مي کاود: تحول کفش، يا جنبه اسطوره اي آن در فرهنگ عامه؛ منزلت اجتماعي که نشان مي دهد چگونه کفشهايي که پوشيدن شان راحت نيست نماد زندگي مرفه شده است؛ و فريبايي کفش که نشاني از برتري و اغواي جنسي يا لذت است.
هلن پرسون، مسئول نمايشگاه مي گويد: «کفش در طول تاريخ و تقريبا در تمام فرهنگها اهميت داشته است. زيرا کفش نشاندهنده وضعيت اجتماعي شخص است. هر چه کفش ناراحت تر باشد نشان مي دهد که شخص از موقعيت بالاتري برخوردار و پولدارتر است. يا اينکه نشان مي دهد که شخص دوست دارد به گروه خاصي تعلق داشته باشد.»
در اين نمايشگاه ۲۵۰ کفش ازمدلهاي باستاني گرفته تا مدلهاي جديد، کار طراحاني چون جيمي چو، مانولو بلاهنيک و کريستيان لوبوتين در معرض ديد قرار دارد. نمايشگاه ۲۰۰۰ سال تاريخ کفش را مرور مي کند
اما مدلهاي آينده کفش چه خواهد بود؟ سوزي منکس، سردبير مجله بين المللي وگ در پاسخ به اين پرسش مي گويد: « به نظرم پيش بيني آينده طراحي کفش کار دشواري است. زيرا زمان جنبش آزادي زنان همه فکر مي کردند، زنان هم بايد کفشهايي مثل کفش مردان بپوشند که بتوانند با آن براحتي اين طرف و آن طرف بروند. اما الان کفشهايي با پاشنه هايي خيلي بلند مي بينيم.. در نتيجه به نظر مي رسد نمي توان جلوي بلندشدن پاشنه هاي کفش را گرفت.»
درهاي نمايشگاه «دردها و لذتهاي کفش» تا ژانويه سال ۲۰۱۶ در موزه ويکتوريا و آلبرت لندن بروي بازديدکنندگان باز است
منبع : يورو نيوز