اين مستندساز و فيلمنامه‌نويس درباره‌ي اجراي اين طرح و مطرح کردن بحث آشنايي‌زدايي اظهار کرد: آشنايي‌زدايي ذات هنر است. اين‌که آثار هنري تکثير شوند و در معرض ديد همه قرار بگيرند، يک موضوع است که مي‌تواند مورد بحث قرار گيرد. ما مي‌توانيم به تأثيري که اين اتفاق در رفتار اجتماعي ما مي‌گذارد توجه کنيم، مثل تأثيري که چاپ آثار هنري در کتاب، مجله و روزنامه‌ها مي‌گذارد.
او افزود: مثلا مي‌توان اين موضوع را مطرح کرد که اگر يک نفر با اثر چاپ‌شده‌اي در يک مجله که يک تابلوي ارزشمند است، شيشه‌ي خانه‌اش را پاک کند، آيا به اثر هنري توهين شده است؟ آيا عمل تخريب صورت گرفته است؟ اگر هنري که با ماندگاري و تقدس‌گرايي مخالف است، خودش تخريب شود چه واکنشي دارد؟
راستين درباره‌ي دليل ساخت فيلمي از اجراي اين طرح، اظهار کرد: براي ساخت اين فيلم صحنه‌هايي را ديدم که برايم جالب بود. يکي از اين صحنه‌ها زماني بود که مي‌ديدم بنرها را به دلايلي باز مي‌کردند و مي‌خواستند بنر جديدي در جاي آن بگذارند. کارگران مجبور بودند هنگام اين جابه‌جايي تابلوي نقاشي معروفي را روي زمين بيندازند. به‌عنوان کسي که به مسائل هنري و تأثير رفتارهاي آن فکر مي‌کند، اين صحنه‌ها برايم جالب بود.
او ادامه داد: فراسوي شأن يک هنرمند است که به نيک و بد اين مسأله بپردازد. کسي که به دنبال نيک و بد باشد، اگر نتواند ادله ارائه کند، مي‌گويد آن چيز مقدس است. هنرمند نيازي به اين تقدس‌گرايي ندارد.
رييس بانک فيلمنامه و آثار هنري خانه سينما درباره‌ي لزوم توجه به قانون کپي‌رايت در اجراي اين‌گونه برنامه‌ها گفت: من به شدت به قانون کپي‌رايت و رعايت آن معتقدم و موافقم که سازمان زيباسازي بهتر بود براي استفاده از آثار هنري، از مالک معنوي و مادي آن‌ها اجازه مي‌گرفت.
راستين اضافه کرد: اين پروژه اتفاق خوبي بود از اين جهت که موضوع گفت‌وگويي است بر مبناي هنر. اين حرف‌ها و نشست‌ها و اظهارنظرها قطعا با گفت‌وگوهايي همراه خواهد بود که امروز جاي آن در زندگي ما خالي است.
به گزارش ايسنا، «نگارخانه‌اي به وسعت يک شهر» طرحي بود که از سوي سازمان زيباسازي در ارديبهشت‌ماه اجرا شد. در اين طرح 10 روزه، 1600 سازه‌ي تبليغاتي از آثار هنرمندان ايراني و خارجي از دوره‌هاي مختلف هنري را به‌نمايش گذاشته شد.
منبع : ايسنا