مجموعه اخير ويکتور و رالف نشان مي‌دهد که پاسخ اين موضوع مي‌تواند "هر دو" باشد. در ماه فوريه، ويکتور و رولف اعلام کرد قصد دارد توليد محصولات آماده پوشش خود را متوقف کند و توضيح داد که آن‌ها مشتاق هستند همه تلاش خود را به‌طور مستقيم به فرآيند ايجاد لباس‌هاي خلاقانه اوت کوتور اختصاص دهند.
آن‌ها مجموعه جديد خود را به نام هنر پوشيدني معرفي کردند و در يک پيش‌نمايش، مراحل قبل و بعد چگونگي ادغام قاب‌هاي پيوست شده به کت، پيراهن و… را نشان دادند. هدف آن‌ها نمايش امکان تغيير طراحي از لباس به اثر هنري بود.
طراحان با روپوش زنانه آبي که به يک بوم سفيد قاب شده چسبيده بود به مخاطبان خود يورش بردند. اين آثار با استفاده از پارچه کتاني درشت‌بافت و قاب‌هايي که به‌وسيله تکنولوژي پرينت سه‌بعدي و برش ليزري ساخته شده بودند، به وجود آمدند.
در اين مجموعه شاهد دستي بوديم که از بوم بيرون مي‌زند، لباسي که در يک قاب غرق مي‌شود، و يا يک تابلو عصر طلايي هلند که از کمر لباس آويزان مي‌شود، و نتيجه آن، تبديل کامل مفهوم مورد نظر اين طراحان به يک جنبش هنري است.
با گرايش آن‌ها به هنرهاي نمايشي، شيوه نمايش آثار آن‌ها نيز تغيير کرده و مجموعه‌اي از آثار خود را بر روي ديوار سفيد آويزان کردند. سرعت نصب لباس‌هاي شب روي ديوار شگفت‌انگيز بود و در عرض چند دقيقه لباس‌ها مانند نقاشي سه‌بعدي به ديوار آويخته شدند.
آخرين اثر نمايش داده شده افراطي‌ترين و کامل‌ترين اثر هنري آن‌ها بود که يک نقاشي طبيعت هلندي را بر روي بدن مدلي در حال حرکت نشان ميداد. به نظر مي‌رسيد اين اثر مچاله و له‌شده، يک شاهکار نقاشي است که از دستگاه فشرده‌سازي زباله نجات داده شده است، هرچند خيلي دير.
يک کلکسيونر آثار هنري متعهد شده اين آثار را خريداري کرده و سپس به موزه اهدا کند. اين لباس‌ها قابل استفاده نيستند و هدف از خلق آن‌ها هنر براي هنر است.
منبع : هنرآنلاين