به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، �کافه شبانه� تابلوي نقاشي از ونسان ون‌گوگ هنرمند سرشناس هلندي – توسط �کلنزي کائولي� انيماتوري اهل نيويورک در قالب سه‌بعدي به نمايش درآمد.
با ديدن اين اثر هنري، مخاطب مي‌تواند وارد فضاي پيچيده نقاشي شود و به‌گونه‌اي ملموس‌تر با دنياي استاد امپرسيونيست هلند ارتباط برقرار کند.
اين نقاشي سه‌بعدي حاصل تلاش‌هاي طاقت‌فرساي کائولي است که المان‌هاي شاهکار ون‌گوگ را از هم جدا کرد و سپس در فضايي سه‌بعدي با استفاده از نرم‌افزارهاي موجود، در کنار هم قرار داده است .
اين هنرمند براي پرکردن فضاهاي خالي نقاشي دوبعدي �کافه شبانه�، فاکتورهايي از جمله پيانيستي که نزديک پيشخوان در حال نواختن است، را به تابلو اضافه کرده است.
اين هنرمند درباره اثرش گفت: گرچه نقاشي ون‌گوگ روي بوم دوبعدي کشيده شد‌ه، فرد مي‌تواند خود را در آن فضا و مکان تصور کند.
ونسان ون‌گوگ، نقاش نامدار هلندي، اگرچه در زمان حيات در گمنامي کامل به‌سر برد، اما اکنون به‌عنوان يکي از تأثيرگذارترين نقاشان پست‌امپرسيونيست شناخته مي‌شود. او در 30 مارس 1853 در زاندرت در ايالت برابانت هلند نزديک مرز بلژيک به دنيا آمد. پدر و پدربزرگش کشيش بودند و سه عموهايش نيز دلال آثار نقاشي.
برادر جوان‌ترش �تئو� که به خريد و فروش تابلوهاي نقاشي اشتغال داشت، بعدها موجب آشنايي او با نقاشان امپرسيونيست شد. ون‌گوگ فعاليت هنري خود را به‌عنوان طراح و نقاش از سال 1880 و در سن 27 سالگي آغاز کرد. برخي از مشهورترين کارهاي او در دو سال پاياني عمرش خلق شدند. او تنها در دوماه پاياني عمرش 90 نقاشي از خود باقي گذاشت.
به گزارش نيوساينتست، ون‌گوگ ابتدا از رنگ‌هاي تيره و محزون استفاده مي‌کرد تا اين‌که در پاريس با امپرسيونيسم و نئوامپرسيونيسم آشنا شد و اين آشنايي پيشرفت هنري او را سرعت بخشيد. وي شيفته نقاشي از کافه‌هاي شبانه، مردم طبقه کارگر، مناظر طبيعي فرانسه و گل‌هاي آفتابگردان بود. مجموعه �گل‌هاي آفتابگردان� او که تعدادي از آن‌ها از معروف‌ترين نقاشي‌هايش نيز محسوب مي‌شوند، شامل 11 اثر است. خودنگاره‌ها و �شب‌هاي پرستاره� ديگر نقاشي‌هاي برجسته او هستند.
ون‌گوگ در سال 1890 به دکتر �گاشه�، روان‌شناسي که از او پرتره‌اي نيز کشيده است، مراجعه کرد. �پيسارو� اين دکتر را به او معرفي کرده بود. اولين برداشت ون‌گوگ از گاشه اين بود که دکتر، خودش از او بيمارتر است. روزبه‌روز فرورفتگي و افسردگي ون‌گوگ عميق‌تر مي‌شد. سرانجام او در 29 جولاي 1890 در سن 37سالگي در ميان کشتزارها، گلوله‌اي در سينه‌اش شليک کرد و روز بعد در مهمانسراي �روو� درگذشت.
ونسان آخرين احساسش را به برادرش که قبل از مرگش بر بالين او آمده بود، اين‌گونه بيان کرد: �غم براي هميشه باقي خواهد ماند� شش‌ماه بعد تئو نيز درگذشت. پس از مرگ ون‌گوگ، تابوتش را پر از گل‌هاي آفتابگردان کردند.
�گل‌هاي آفتابگردان�، �صندلي خالي�، �شب‌هاي پر ستاره�، �درختان سرو� و بعضي پرتره‌هايش به‌صورت تصاوير چاپي، شهرت جهاني دارند و در بسياري از اتاق‌هاي ساده مردم عادي نيز ديده مي‌شوند. اين دقيقا همان چيزي است که ون‌گوگ مي‌خواست. او دوست داشت تابلوهايش تأثير مستقيم و قوي چاپ‌نقش‌هاي رنگي ژاپني را داشته باشند که بسيار تحسين‌شان مي‌کرد.