آنتوني گادي اي کُرنت (۲۵ ژوئن۱۸۵۲ – ۷ ژوئن۱۹۲۶) معمار کاتالونيايي از بزرگ‌ترين معماران دو قرن اخير شناخته مي‌شود. عمدهٔ شهرت او به خاطر سبک منحصر به فرد و غريب و بسيار شخصي آثارش در شهر بارسلون است.
در سال ۱۸۸۳ گادي کار روي طرح کليساي جامع خانوادهٔ مقدس (ساگرادا فاميليا) در بارسلون را آغاز کرد، کاري که تا پايان عمر دست از آن نکشيد. بين سال‌هاي ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۴ به اندلس سفر کرد و بناهايي در اين منطقه ساخت که تأثيري عميق بر بافت معماري شهرهايي چون لئون و آستوريا گذاشت.
اولين جايزهٔ تالار اجتماعات شهري بارسلون، در سوم سپتامبر ۱۹۰۱ براي عمارت کاسا کالوِت به گادي اهدا شد. همچنين در ۱۹۱۰ در نمايشگاه هنرهاي زيباي پاريس موفقيت فراواني به دست آورد. يک سال بعد با ابتلا به تب مالت وضع مزاجيش تحليل رفت و به شدت مريض شد، و برايش مراسم «وياتيکوم» (مراسم «نان و شرابي» که بعضي فرقه‌هاي کاتوليک براي اشخاص در حال مرگ انجام مي‌دهند) اجرا کردند. با اين وجود گادي زنده ماند، و بيشتر وقتش را صرف اتمام طرح کليساي خانوادهٔ مقدس کرد، هرچند با شروع جنگ جهاني اول اوضاع اقتصادي بارسلون نامساعد شد و اجراي طرح‌هاي گادي نيز متوقف گشت.
گادي زندگي‌اش را وقف حرفه‌اش معماري کرد و تا پايان عمر مجرد ماند. گفته مي‌شود آنتوني يک‌بار در سال ۱۸۸۴ مجذوب معلمي به نام جوزفا موره شد، ولي اين علاقه يک‌طرفه بود.
او در دوم ژوئن ۱۹۲۶ بر اثر برخورد با تراموا راهي بيمارستان شد و پنج روز بعد جان باخت.