بناهايي به شکل تنديس / ويژگي معماري ايراني پل‌ها، آرامگاه‌ها و زيارتگاه‌ها در دوره اسلامي


خلاقيت و ذكاوت بشر و تلفيق آن با تجربه‌اش به توليد شاهكارهاي هندسي و معماري در بناهاي خصوصي و عمومي انجاميد كه در اين ميان جدا از ذوق زيبايي شناختي معماران تدبير آنها در تركيب قطعات كوچك و مصالح طبيعي چون خاك و سنگ براي ساختن قطعات و حجم‌هاي بزرگ شگفت‌انگيز بوده است كه بهترين و زيباترين بناهاي قديمي در سراسر دنيا حاصل اين خلاقيت است.

با بررسي بناهاي تاريخي ايران مي‌توان نتيجه گرفت كه عوامل گوناگوني در شكل و چگونگي ساخت آن نقش دارند گاهي بناها علاوه بر عملكردشان به نوعي تنديس نيز تبديل مي‌شدند. بناهايي كه شكل آنها را دلايل سازه‌اي تعيين نمي‌كرد، بلكه ابتدا از حس زيبايي‌شناسي طراحي سرچشمه مي‌گرفتند اين عنصر همان قدر كه براي صنعتگران و مهندسان جذاب بوده در معماري هم نقش قابل توجهي داشته است و در دوره‌اي به سبک معماري ايراني و اسلامي نزديک‌تر شده است.

با بررسي مشخصه‌هاي معماري و سازه‌اي بناهاي قديمي مي‌توان به سبک خاصي از معماري نشات گرفته از معماري ايراني و اسلامي رسيد که بي‌ترديد با شناخت و بررسي عناصر بناهاي قديمي ايران مي‌توان به اهميت و جايگاه ويژه‌شان در مسائل اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي و هنري پي برد.

مشروح خبر

منبع : هنرآنلاين

پیمایش به بالا