دومين کنگره بين المللي افق هاي جديد در معماري و شهرسازي

�

ساخت و ساز، بنا کردن آبادي‌ها و راهکارهاي شکل‌گيري آن از ديرباز مورد توجه�انسان بوده است.�در اين راستا شيوه هاي گوناگون بهينه‌سازي و انطباق آن با نيازهاي مردم ادوار مختلف مطرح گرديده که برخي از اين شيوه ها مورد توجه مردم و معماران واقع گشته و در طول زمان از آن بهره جسته اند. برخي نيز مردود و تنها در برهه‌ي کوتاهي از زمان استفاده‌ شده‌است. در دنياي امروز نيز،�روش هاي پيچيده و نويني در رابطه با شيوه طراحي و اجراي فضاهاي شهري و معماري مطرح گرديده که به بهتر و مطلوب شدن طرح ها کمک ويژه اي ميکند؛ در اين راستا ميتوان به مباحث انرژي هاي نو، داده پردازي ها، معماري ديجيتال و مديريت منابع اشاره نمود.
از سويي ديگر جغرافياي فرهنگي نيز مناسب و متناسب با تفکر مردم آن خطه در شکل‌گيري معماري و شهرسازي بومي به طور مستقيم و غيرمستقيم تأثيرات بسزايي داشته است. اما متأسفانه در دوران مدرن با پيشرفت فناوري و شتاب گرفتن ساخت و سازها و مطرح‌شدن عناوين متعددي چون جهاني شدن، ايجاد نيازهاي مشابه و مباحثي همچون فرهنگ، خرد فرهنگ ها، باورهاي بومي، هويت، بوم گرايي و… ناديد گرفته شده �است. کنگره پيش رو با نگاهي جدي به روش هاي نوين طراحي و استفاده بهينه و پايداري در معماري، با رويکرد بي‌طرفانه، به بررسي و شناخت خلأها و ضعف‌ها پرداخته و در پي آماده کردن بستري �براي احياي مباني ايراني و اسلامي، هويت فرهنگي و ديني مي باشد تا بتوان خاستگاه آرمان‌خواهانه خويش را دريابد.