به نقل از عکس آنلاين / مصطفي ملکي: شرلي بيکر از اوايل دهه‌ي ۶۰ ميلادي به مدت ۱۵ سال شروع به عکاسي از خانه‌هاي به هم فشرده‌اي کرد که تبديل به زاغه‌هاي شهر منچستر شده بودند.
اين خانه‌ها که در قرن نوزدهم ساخته شده بودند براي کارگران کارخانه‌هاي ريسندگي و ديگر مراکز توليد در انقلاب صنعتي تعبيه شده بودند. زمان گذشت و بيکر با دوربين‌اش وارد شد و شروع به عکاسي از اين وضعيت اسف‌بار کرد. آجرهاي قرمز از فشار دوده‌ها به آجرهايي سياه تبديل شده بودند. دو خانواده‌ي پر جمعيت خود را دريک دو اتاق خواب مي‌چپاندند آن هم بدون حمام و دستشويي. محروم از هر پارک و زمين بازي‌اي، دخترکان کوچک عروسک‌هاي‌شان را در ميا ترک‌هاي آسفالت فشار مي‌دادند و پسر بچه‌ها با قلوه‌سنگ‌هاي سطح خيابان‌ها کريکت بازي مي‌کردند.
بيکر جنجال و هياهوي پاکسازي اين منطقه را به ياد مي‌آورد:�خرابي زيادي به بار آمد. نيمي از يک خيابان ويران مي‌شد و ساکنين به سوي نيم ديگر هجوم مي‌بردند. به محض اينکه هر خانه‌اي خالي از سکنه مي‌شد بچه‌ها هجوم مي آوردند و شروع به شکستن شيشه‌ها مي‌کردند؛ خودشان پيشاپيش تخريب را شروع مي‌کردند. در آن روزها نه امنيتي وجود داشت و نه بهداشتي؛ هر کاري که مي‌خواستند انجام مي‌دادند. من هرگز در گرفتن عکس مکث نکردم و هر بار هر کدام از ايشان را مي‌ديدم فوراً دوربين‌ام را در مي‌آوردم.
زاغه‌هاي هالم که در روزهاي پاياني‌شان توسط بيکر عکاسي شدند جاي خود را به آپارتمان‌هايي هلالي شکل دادند. طبقات بالاي آنها دالان‌هايي عريض داشتند که آنها را بدل به خيابان‌هايي در آسمان کرده بود اما کم کم به يک راه فرار براي فروشندگان مواد مخدر و ديگر بزهکاران شد که مي‌توانستند از آنها به عنوان يک محل امن براي ناپديد شدن استفاده کنند.
بعد از گذشت ۵۰ سال و گذر از درون لنز بيکر، اين محله ديگر وجود ندارد. حتي همان آپارتمان‌هاي به هم چسبيده و هلالي که جايگزين آن شد. پس از سال‌ها و از ميانه‌ي سال ۹۰ پروژه‌ي عظيمي ايجاد شد تا اين محل را تبديل به يک مکان مناسب براي زندگي کند. هر چند حدود يک مايل از شهر منچستر دور است، اما قيمت خانه‌ها همچنان ارزان است. با ۱۶۰۰۰۰ پوند مي‌توان يک خانه‌ي نوساز را در آنجا خريد. ديگر خبري از زاغه و زاغه‌نشيني نيست.
شرلي بيکر عکاس مستند انگليسي‌ست که از دهه‌ي پنجاه کار خود را بر روي عکاسي از شمال انگلستان و آنچه که کمتر در چشمان هر کسي مي‌آمد متمرکز کرد. متاسفانه در آن زمان عکاسان زن معدودي وجود داشتند که بخواهند چنين پروژه‌اي را براي خود در نظر بگيرند. شرلي بيکر که �در سال ۲۰۱۴ در سن ۸۲ سالگي درگذشت يکي از معدود عکاسان زني بود که از دهه‌ي پنجاه دست به چنين کار بزرگي زد، اما همچنان عکس‌هاي خياباني او از منچستر و سلفورد که در قالب کتابي به سال ۱۹۸۹ چاپ شدند در سطح جهاني خودنمايي مي‌کنند. او در سال ۲۰۰۸ به کتابخانه‌ي عکس ماري ايوانز پيوست و در سال ۲۰۱۲ در سلفورد و اولدهام نمايشگاه فردي گذاشت. او هميشه از اينکه در نمايشگاهش افرادي که تا چند سال قبل از سوژه‌هاي عکسهايش بودند را مي‌ديد خوشحال بود. حتي ملکه‌ي انگلستان که در افتتاحيه‌ي نمايشگاه عکس او به سال ۲۰۰۰ در گالري لاوري حضور يافته بود توانست با تني چند از اين افراد ملاقات داشته باشد.
