هادي سيف درباره‌ي هنر نقاشي پشت شيشه و ويژگي‌هاي آن، اظهار کرد: نقاشي پشت شيشه جزو مظلوم‌ترين تجلي‌هاي هنرهاي مردمي و نگارگري خيالي‌ساز است. اين هنر به‌دليل شکنندگي شيشه و از بين رفتن آثار مربوط به آن در سال‌هاي گذشته، رد پاي قاطعي ندارد و ما سخت مي‌توانيم براي آن خاستگاه دقيقي در نظر بگيريم.با اين حال مسلم است که نقاشي پشت شيشه با نقاشي‌هاي «آقا صادق» در عصر زنديه و در بناهاي شيراز ديده شد. در آن دوره اين نقاشي‌ها در قاب‌هاي مجزا و در حصار گچ‌بري‌ها وآيينه‌کاري‌ها به کار مي‌رفت و جايگاه ويژه‌اي داشت. مضاميني مانند مناظر خيالي‌ساز و نقوش نگارگري و گل و مرغ در آن آثار به کار مي‌رفت.
در عصر قاجار و در دوره ناصري با توجه به رشد و گسترش نقاشي و نگارگري خيالي‌ساز مردمي، اين هنر از حالت غيرمنقول خارج شد و در شيشه‌هايي با مضاميني ديني و شمايل امامان و خوش‌نويسي به کار رفت و در دسترس مردم قرار گرفت. پيش از آن، نقاشي پشت شيشه بيشتر در بناها و معماري‌ها مورد استفاده بود. در آن زمان اين هنر به‌دليل ارزان بودن و شرايطي که نقاشان در آن کار مي‌کردند، به راحتي در اختيار مردم قرار گرفت. از جمله هنرمنداني که در اين عرصه خوش درخشيدند مي‌توان به برادران گيلاني و ميرزا اسکندر معروف به «اسکندر سبز» اشاره کرد.
سيف درباره‌ي موزه نقاشي پشت شيشه نيز گفت: اين موزه با جمع‌آوري آثار نقاشي پشت شيشه از سمساري‌ها تشکيل شد، يعني آثار باقي‌مانده از هنرمندان اين عرصه به شکلي نبود که بتوان براي اين هنر پرونده‌ي کاملي درست کرد.
منبع : ايسنا