بخش هنر ايران در پنجاه و ششمين بي‌ينال ونيز از چهارشنبه ۱۶ ارديبهشت ماه به نمايش درآمده است.
در پنجاه و ششمين بي‌ينال ونيز غرفه ۲۰۰۰ متر مربعي به آثار هنرمندان ايران اختصاص دارد و آثاري از هنرمندان سه نسل کشورمان در کنار آثار هنرمنداني از کشورهاي افغانستان، عراق، پاکستان و آذربايجان به نمايش گذاشته شده است.
قصد داريم تا در سلسله گزارش‌هايي شما را با آثار , هنرمندان ايراني حاضر در اين رويداد بيشتر آشنا کنيم. بخش اول اين گزارش اکنون پيش روي شماست.
سونيا بالاسانيان
به طور کلي در بناهاي آجري نوعي ريتم و يکنواختي هست: عناصر کوچک (آجر‌ها) انگار تا ابد تکرار مي‌شوند و ريتم ذاتي شعر فارسي را به ياد ما مي‌آورند. آن‌ها همچنين حال و هواي احساسات پيوسته و بي‌پايان سوگواري يا حتي لذت دروني را منتقل مي‌کنند. شکل گنبد همچنين نمادي از حفاظت به تمام معني و همين طور تمرکز بر چيزي است که شايد باري تعالي باشد يا هر چيزي که بيننده بتواند تصور کند. معماري منبعي است که فضا را خلق مي‌کند. فضا‌ها همه جا هستند. بعضي‌ها مصنوعي هستند و بعضي طبيعي. از ديد يک هنرمند شايد فرقي بين يک گنبد ساخته بشر و گستره بزرگ آسمان نباشد. شعر خيلي از ملت‌ها غرقه در چنين استعاره‌ها و مقايسه‌هاي نمادين است… هر يک از کارهاي بالاسانيان به صورت واحد معني دارد. شايد يک نفر لايه‌هاي متفاوت انتزاع را در آن حس کند، اما ممکن است نتواند آن‌ها را تفکيک يا تجزيه و تحليل کند.� زيبايي انتزاع اين واقعيت است که بر مبناي نگاه بيننده، حالت روحي و اطلاعاتي که دارد، قابل درک و تفسير است. آنچه مهم است برقراري �تماس� است.
�
شهريار احمدي
نقاشي‌هاي احمدي همواره از رخدادهاي زندگي پيامبر اسلام (ص) و جانشينان ايشان (امامان) الهام مي‌گيرد. مدرن بودن شيوه و نحوه کار او در کوشش براي متناسب ساختن سنت فيگوراتيو کهن با شيوه‌هاي تصويرسازي چندپاره و تقريبا آبستره مرتبط با سنت مدرنيستي است. اين کوششش به تولد مجموعه‌اي از آثار انجاميده که از نظر زبان هنري هم راستا و در امتداد يکديگراند و در آن‌ها نوعي �قلمرو ميانه� بين هنر انتزاعي (آبستره) و هنر فيگوراتيو پديد آمده است.
�
شادي قديريان
شادي قديريان که در زمره مشهور‌ترين عکاسان ايراني است، با مجموعه‌اي از پرتره‌هاي عکاسي به شهرت رسيد که به شيوه عکس‌هاي سنتي سياه و سفيد ابتداي قرن بيستم و همه بر طبق يک قاعده يکسان گرفته شده بودند و خصوصيت ويژه‌شان ژست‌هاي تصنعي سوژه‌ها بود. اما قديريان به اين ظاهرا پيروي از شيوه کلاسيک، که در آثار او تقريبا هميشه مربوط به پرتره يک زن است؛ چند مولفه فوق مدرن نظير راديوي ترانزيستوري، تلفن ديجيتال و روزنامه نيز مي‌افزايد، که به مدد اين‌ها زبان اثر را رمزگشايي کرده و ماهيت سنتي‌اش را جلوه بيشتري مي‌بخشد.
�
مهدي فرهاديان
حال و هوايي پرتعليق و تقريبا متافيزيکي بر تمام بناهاي معماري که توسط اين هنرمند نقاشي شده حاکم است. اين‌ها اماکني هستند که مفهوم تاريخي و نمادين قدرتمندي براي ايران دارند؛ صحن نخستين مجلس که توسط روس‌ها به توپ بسته شد، اقامت گاه‌هاي هيئت دولت، باغ‌هاي متروک که خاطره آنچه که اتفاق افتاده است را در خود دارند؛ در حالي که مردمي که هنوز هم‌گاه در آنجا ساکن مي‌شوند، آن را از ياد برده‌اند. نگاه هنرمند اين تضاد را بازتاب مي‌دهد و آن را از طريق نقاشي‌هايي کبودرنگ و پريشان کننده جلوه بيشتري مي‌بخشد.
�
نازگل انصاري نيا
ستون به مثابه يک المان معماري که مجازا به معناي تاسيس و پايه گذاري است. بر روي متن قانون اساسي ايران که در درون سازه آورده شده، شکل گرفته است. به اين ترتيب بيننده در برابر يک علامت سئوال. ايا ستون‌هاي ما به راستي از ما محافظت مي‌کنند؟ و همين به تاملي در باب نظام و وضعيت اقتصادي کشور مي‌انجامد.
�
عليرضا آستانه
نوشتار که عنصر هميشگي پژوهش‌هاي اين هنرمند است، در اين آثار از طريق يک تکنيک ابداعي ايراني به نام �نوشتن ناخني� مورد استفاده قرار گرفته است. نوشته‌هاي برجسته تزئيني تنها توسط فشار مختصر ناخن‌ها بر پشت بوم پديد آمده‌اند. انتخاب فضاي تک رنگ نوعي ابهام در درک ايجاد مي‌کند که تماشاگر را به بذل توجه بيشتري به خوانش دعوت مي‌نمايد.
�
�
امين آقايي
تابلوهاي اين هنرمند از دل عکس‌هاي کوچکي که توسط خود او برداشته شده‌اند، زاده مي‌شوند. اين عکس‌ها در تابلوهاي هنري، در قطع بزرگ و به صورت �خرد شده� به هزاران تکه اورده شده‌اند؛ همانند تکه‌هاي خمپاره‌اي که به هنگام انفجار اثر خود را بر روي ديوار و زمين به جا مي‌گذراند. از هم گسيختگي و تکه پارگي تصوير، که اگر عکس مرتبط با ان را نبينيم ديگر قابل کنار هم چيدن دوباره نيستف يک شرايط نخستين زماني را به تصوير مي‌کشد مه ديگر بازنخواهد گشت؛ که اين استعاره‌اي است از ازهم گسيختگي وجود و حيات.
�
رضا آرامش
"عمليات ۱۴۱: منظور اين نبود" اين اثر از يک تحقيق گسترده درباره جنگ‌ها و مناقشات برآمده است. گزارشي که از سال‌هاي دهه ۵۰ تا امروز را پوشش مي‌دهد و شامل هزاران عکس است که به صورت آنلاين گرفته شده‌اند و از ميان آنان چندصد عکس انتخاب شده و به نحوي که صفحه آرايي مطلوبي به دست بدهد، در کنار هم چيده و تنظيم شده‌اند.
منبع: هنر آنلاين