به گزارش گالري آنلاين به نقل از مهر، جمشيد حقيقت شناس دبير هنري دهمين جشنواره تجسمي فجر درباره آخرين خبرها از برگزاري جلسات شوراي سياستگذاري اين دوره جشنواره گفت: به احتمال زياد سه شنبه اين هفته جلسه شوراي سياستگذاري برگزار خواهد شد. فاصله اي که ميان برگزاري جلسات رخ داد براي اين بود که دبيرخانه جشنواره درگير برپايي دو رويداد بي ينال مجسمه سازي و جشنواره ملي تجسمي جوانان بود که با پايان کار آنها دوباره برگزاري جلسات فجر از سر گرفته مي شود.
وي درباره تغييرات عمده در رويکرد اين دوره جشنواره بيان کرد: ما يک مشکل اساسي طي سالها در ساختار جشنواره تجسمي فجر داشتيم که از مديريت کلان تا اجزا را در بر مي گرفت. از دوره هشتم به سمت برداشتن مرزها و مناسبات و رفتارها حرکت کرديم و جشنواره رويکرد تازه اي پيدا کرد.
اين نقاش با بيان اينکه در واقع در جشنواره هشتم و نهم اين رويداد روي نقطه صفر ايستاده بود، اظهار کرد: ما از دوره هشتم به سمتي حرکت کرديم که اين جشنواره به معناي واقعي بين المللي شود. بين المللي شدن يعني ابتدا بايد داراي يک استانداردي باشد تا شخصيت هاي بين المللي در آن حضور پيدا کنند. بخشي از اين اتفاق به من و دبير جشنواره باز مي گردد و بخشي به ساختار کشور و البته بخشي هم به ساختار هنرهاي تجسمي در کشور مربوط است. ما نيت کرده ايم اين جشنواره در دوره دهم در حد بين المللي برگزار شود. در دوره هاي قبل از دوستان کمک گرفتيم و کار را به آنها سپرديم و متاسفانه اتفاقي نيفتاد و اين بار خودمان دست به عمل زديم.
حقيقت شناس مشکل اصلي بين المللي برگزار نشدن جشنواره تجسمي فجر تا کنون را مربوط به اطلاع رساني ندانست و در اين باره گفت: مشکل ما اطلاع رساني نيست بلکه مشکل همان نبود استانداردها است که حتي در بودجه جشنواره هم خود را نشان مي دهد. به طور مثال براي برگزاري يک جشنواره استاندارد بين المللي، بودجه دوره دهم جشنواره بايد در اختتاميه دوره نهم پرداخت شود.
وي در ادامه با اشاره به اينکه به عقيده شخصي وي فراخوان براي جشنواره اي چون فجر کارساز نيست بيان کرد: ما بايد بتوانيم در طول يکسال هنرمندها را شناسايي کنيم و کارهايشان را انتخاب و به جشنواره دعوت کنيم. وقتي ما مي توانيم وارد فضاي اثر بخشي شويم که بتوانيم با يک مجموعه کارشناس، گزيده آثار منتخب سال را به جشنواره دعوت کنيم و يک هم افزايي را شاهد باشيم. البته ما يک مشکل تاريخي هم داريم و آن اين است که وقتي اسم انتخاب مي آيد به ذهنمان مي رسد که بايد افراد را انتخاب کنيم در حاليکه بايد انتخاب اثر ملاکمان باشد و محصول تجسمي حرف اول را بزند. در کشور ما متاسفانه محصول محوري ملاک نيست و براي همين حتي در واردات کالا هم کشور محور هستيم؛ به اين معنا که از فلان کشور هر محصولي دارد را وارد مي کنيم.
وي در پاسخ به اين پرسش که آيا هم انديشي هاي جشنواره تجسمي فجر که چندي پيش اولين جلسه اش برگزار شد، باز هم ادامه پيدا خواهد کرد بيان کرد: بايد در هم انديشي ها سوال هاي اساسي تري مطرح شود. سوال هايي مانند اينکه ما به اينهمه فارغ التحصيل تجسمي در کشور نياز داريم يا نه؟ اين تعداد فارغ التحصيل بايد صاحب شغل باشند يا نه؟ اينهمه اثر لازم است توليد کنيم؟ بسياري از هنرمندها اين روزها خانه اشان تبديل به انبار آثارشان شده است و اگر فکر کنيم هر محصولي يک تاريخ مصرفي دارد بايد بگوييم بسياري از آثار هنري به مصرف نرسيده تاريخ انقضايشان سر مي رسد. به استثناهايي که تاريخ مصرف ندارند کاري نداشته باشيم. اما در اين هم انديشي ها همه مي خواهند درباره مصداق هايي مثل کپي يا اصل بودن اثر صحبت بشود در حاليکه مشکل اصلي، ساختاري است.