نمايشگاهي در موزه لور گشايش يافته است که از تاثير پذيري ورمير از آثار ساير هنرمندان سخن مي گويد .
به گزارش گالري آنلاين، بلازي دکوز متصدي موزه ي لور ميگويد هر چند ورمير اغلب در آتليه خود کار ميکرده است ولي يک سري از کارهايش از جمله بانويي که در اتاقي تاريک نامه مي نويسد حاکي از دور شدن او از شهر دلف و تاثير پذيري اش از هنرمندي ديگر در مکاني دورتر است.
وي اهل "دِلف" بود و در صحنه هاي خودماني "يان ورمير" بر خلاف نقاشي هاي "استين" ، هنرمند همدوره با او، به سختي مي توان اثري از روايت ديد. در اين صحنه ها پيکره هاي تکي، معمولا زن ها، ظاهرا به کارهاي روزمره ي زندگي مشغولند. اين پيکره ها در دنيايي با "طبيعت بي جانِ" بي زمان به سر مي برند.
وقتي پيکره ها از يک عدد بيشتر مي شوند، پيکره ها کاري جز رد و بدل کردن نگاه با يکديگر انجام نمي دهند.
برخي از آثار "ورمير" از نفوذ "کارل فابريتيوس" (1622-1654) با استعدادترين شاگرد رامبرانت در وي حکايت دارند. از برخي ديگر چنين استنباط مي شود که او با "مکتب اوترشت" تماس داشته است.
ويژگي هاي نور و رنگ هاي درخشان، "ورمير" را به يکي از استادان مسلم "نورپرداري" تبديل کرده است.