به گزارش گالري آنلاين به نقل از روابط عمومي انجمن مفاخر معماري ايران، برپاسازي "مکان ها" وظيفه ي بنيادين معماري است ومهمترين نقش معماري، تعيين کردن مکانِ آدمي در جهان است. چنان که توسطهايدگر بيان شده، ما به جهان هستي پرتاب شده ايم. از طريق معماري،تجربه مان از اين "بي مأوا ماندگي" و غربتِ حاصل از آن را به حسيمطبوع از سکني يافتگي تبديل مي کنيم. سازمند کردنِ مکان، فضا، وضعيت،مقياس، نور و امثال اين ها، يا به طور کلي شاخصه هاي معمارانه، قابگيريِ بودنِ انسان، به صورتي غيرقابل اجتناب، به انواعِ بيانِ سينمائينيز تسري مي يابند. کار معماري فقط شخصي سازي فضا نيست. کار معماريمقاومتي جانانه در برابر هراسِ زمان است. دگرگون کردن و دست کاري درزمان، از نو چيدنِ آن، سرعت دادن، کند کردن، ايستادن و معکوس کردنش،در بيانِ سينمائي نيز امري اساسي است.
فضاي زنده يک پديدۀ همگن نيست که همه اجزايش ارزشي يکسانداشته باشد. يک اتفاق، بسته به اينکه در چه زماني رخ مي دهد، ممکن استمعاني کاملاً متفاوتي بيابند. اتفاق بسته به اينکه در چه وقت از روز،چه شرايط جوي و روشنايي و يا چه اتمسفر صوتي رخ دهد، معني خاص خود رامي يابد. علاوه بر اين هر مکان، دلالتِ نمادينِ خود را داراست که بهمعناي اتفاق،گره مي خورد. از اين رو است که بازنمودِ يک اتفاق درسينما، کاملاً با معماري فضا، مکان و زمانِ وقوعش هم بسته است و فيلمساز، بخواهد يا نخواهد، ملزم به آفريدن معماري است و دقيقاً همين بکربودن حسِ معماري فيلم ساز و عدم وابستگي اش به جريان هاي رسميِ معمارياست که معماري سينما را چنين بديع و بارز مي سازد. معماري وجه اساطيريفضا را از نو نمايان مي کند و روحِ واحدِ عالم را از نو در آن مي دمد.هنر، مرز و محدودۀ ميان روان و جهان را مشخص مي کند و هنرمند وقتيبستري را خلق مي کند که در آن رويدادها ترسيم و تبيين مي شوند،ناخودآگاه قدم در قلمرو معماري مي گذارد. مناظر شهري، ساختمان ها واتاق هايي که هنرمندان به تصوير کشيده اند، واقعياتي تجربه پذير اند.همه آن ها مخاطب خود را به معماري بدل مي کنند که در گذر از روايت (ازطريق شعر، داستان، نقاشي، عکاسي، بازيگري و …)، ساختمان ها، اتاقها، فضاها و در نهايت کل شهر را در خيالش بنا مي کند. تصاوير خلق شدهاز مکان هاي وقوع روايت، ادراکاتي تجربي از فضاهاي موجوديت يافته وزنده اند. همچون فضاهاي واقعي، دما و رايحه مخصوص به خودشان را دارند.مي توان بافت و انعکاس صوت از ديوارهاشان را حس کرد. خيابان به نمايشدر آمده در يک فيلم، با رسيدن به انتهاي قاب، تمام نمي شود. بلکهگرداگرد تماشاگر به صورت شبکه اي واقعي از خيابان ها و ساختمان ها ومکان ها گسترش مي يابد. اين برانگيختن تخيل مخاطب، کارکرد گرانقدر همههنر هاست. برعکس، تصاويرِ توليد شده توسط کارخانۀ خودآگاه انسان،منفعلانه و بي هيچ تخيلي، ادارک مي شوند.
در دويست و پنجاهمين گفتمان هنر و معماري که به مناسبت روز ملي سينما به بررسي آثار استاد علي حاتمي تخصيص يافته است، آقايان عليرضا زرين دست، شهريار سيروس و مهندس حبيب اله شيباني سخن خواهندگفت که با نمايش فيلم همراه است. دبير پنل گفتگو آقاي مهندس اميدجوانبخت هستند.
زمان: چهارشنبه 22 شهريور ماه 1396 از ساعت 16 الي18
مکان: موزه هنرهاي ديني امام علي (ع) خيابان وليعصر (عج)- بالاتر از ظفر – بلوار اسفنديار – شماره 35