آرمان استپانيان در گفتوگو با خبرنگار سرويس هنرهاي تجسمي ايسنا، ادامه داد: اين يک گلايه است تا تصور نکنند خيلي به اقليتهاي مذهبي توجه و از آنها خوب ياد ميشود؛ اينگونه توجهها مانند لايکهاي فيسبوکي است.
اين هنرمند عکاس دربارهي عکسهايي که در سالهاي گذشته گرفته و در آنها از المانهاي مذهبي مسيحيت استفاده کرده است، توضيحهايي داد.
وي گفت: در ميان عکسهاي بازسازيشدهام از نقاشهاي شهير، اثري وجود دارد که آن را برداشتي از تابلوي «شام آخر» داوينچي ميدانم. براي خلق اين تصوير از صندليهاي لهستاني که در خانه يکي از دوستانم بود، استفاده کردم و روي آنها نان مقدس و ليوان شراب که بهعنوان نماد بدن و خون حضرت عيسي (ع) در متون مذهبي مسيحيت از آنها ياد ميشود، قرار دادم.
او افزود: در اين عکس، يک صندلي افتاده است که به «ماريا ماگدالنا» تعلق دارد؛ او تنها زن در ميان حواريون مسيح (ع) بود. همچنين يک جعبه جواهر را در گوشه پايين سمت راست تصوير ميبينيد که از رشوه گرفتن يهودا براي لو دادن حضرت عيسي (ع) و خيانت به او حکايت دارد.
استپانيان همچنين از عکسهايي با موضوع حضرت مريم (س) صحبت و بيان کرد: يکي از اين عکسها، مرگ حضرت مريم (س) را نشان ميدهد و روي نقاشي «دلاک روآ» (نقاش ايتاليايي) ساخته شده است. روآ تنها کسي است که در نقاشياش، مرگ حضرت مريم (س) را به تصوير کشيد و به همين دليل، او را از رم بيرون کردند.
او اظهار کرد: در دو عکس ديگر، حضرت مريم (س) دستانش را بهگونهاي قرار داده که انگار فرزندش را در آغوش گرفته، اما دستان او خالي است. نبودن حضرت عيسي (ع) در آغوش مادرش نشاندهندهي حقيقت و روحانيت گمشده در دنياي امروزي است. پنجرههاي استفاده شده نيز از يک مادونا (تابلوهايي با تصوير حضرت مريم و عيسي) قديمي برداشته و بعدها به اين عکسها اضافه شده است.
استپانيان همچنين از مجموعهاي گفت که از سنگ قبرهاي مسيحي در قبرستان سرآسياب دولاب تهران عکاسي کرده است.
او در اينباره توضيح داد: در سال 1999 ميلادي هنگامي که بر سر مزار پدرم در اين قبرستان رفته بودم، متوجه سنگ قبرهايي شدم که روي آنها تصاويري بود و اين فکر به ذهنم خطور کرد که از آنها عکاسي کنم. اين مجموعه بر مبناي سبک عکاسي در دوران قاجار که با آيينه و از 8 تا 11 صبح انجام ميشد، خلق شده است. صحنه عکاسي را همانگونه که فکر ميکردم زيباتر ميشود، طراحي کردم و در کنار سنگ قبرها صليب، شمع يا آيينههاي مقعر قرار دادم.
اين عکاس ادامه داد: يکي از اين تصاوير «آنتونيو سوريوگين» (عکاس ارمني دوران قاجار) در سال 1910 متعلق است.
استپانيان دربارهي «سوريوگين» بهعنوان کسي که روزگاري در هنر ايران، کارهاي شاخصي انجام داده است، گفت: متأسفانه چندي قبل با خبر شدم که يکي از نوادگان او، آثارش را به موزهاي در کشور ارمنستان اهدا کرده است. البته عدهاي در اين رابطه اعتراض کردند، ولي اين اعتراضها به جايي نرسيد.