به گزارش گالري آنلاين به نقل از ايلنا، نشست خبري دومين دوسالانهي طراحي بستهبندي کشور، روز دوشنبه، ۲۷ شهريور ماه در سالن امير خاني خانه هنرمندان با حضور امرالله فرهادي (مشاور- پسشکسوت در زمينه طراحي و آموزش گرافيک)، (ايمان آل مظفر – دبير دوسالانه و گرافيست)، عليرضا مصطفيزاده (عضو شوراي تخصصي بستهها) و مهرداد ذوالنور (گرافيست و عضو هيات مشاوران) برگزار شد.
در ابتداي اين نشست، ايمان آل مظفر مؤسس و مديرمسئول دوسالانه گفت: ما از سال 1392 براساس دغدغههاي شخصي اين دوسالانه را شروع کرديم. سپس وبسايتمان را راهاندازي کرديم. بعد از سومين سال برگزاري اين دو سالانه، سال گذشته از نمايشگاه اوراسياي ترکيه بازديدي داشتيم. همچنين چند دوره آموزشي در «مدرسه ويژه» برگزار شد.
او در خصوص دوسالانه امسال و تعداد آثار ارسالي گفت: 343 اثر از 88 طراح به اين دوسالانه ارسال شد که در نهايت با وسواس زياد 88 اثر از 51 طراح انتخاب شد. ما فراخوان را در چهار بخش مختلف منتشر کرديم. 1) بخش حرفهاي 2) بخش خلاقيتهاي حرفهاي و دانشجويي 3) بخش نگاه ويژه 4) بخش استوديوي برتر سال.
وي ادامه داد: در بخش فعاليتهاي حرفهاي و دانشجويي معرفي استعدادهاي دانشجويي مدنظرمان است. در بخش نگاه ويژه اتفاقات فوقالعادهاي که در زمينه طراحي و بستهبندي اتفاق ميافتد را مورد توجه قرار داديم.
مدير مسئول اين دوسالانه اعلام کرد: اين نمايشگاه از 14 تا 25 مهر در نگارخانه مرتضي مميز در خانه هنرمندان برپا خواهد شد. همچنين در روز جمعه 28 مهرماه مراسم احياي جوايز را خواهيم داشت. امسال يک غافلگيري هم خواهيم داشت. از يک استوديوي ديزاين بستهبندي بينالمللي که در ارمنستان فعاليت ميکند دعوت کرديم که براي سخنراني و ورکشاپهاي مختلف با ما همکاري داشته باشد.
آل مظفر افزود: خيليها از ما ميپرسند که آيا اين کار براي شما منفعت و درآمد دارد. من در جواب ميگويم که آيا توليد ايراني براي ما مهم است يا خير؟ ما شاهد اين هستيم که روز به روز توليدکنندگان ايراني در فضاي رقابتي کالاهاي خارجي ناچار از دور خارج ميشوند. يکي از دلايل اين امر، بيتوجهي در امر بستهبندي و. ديزاين کالاهاست. ما با برگزاري اين دوسالانه شروع کرديم به آموزش و اينکه پايههاي کار را در اين زمينه استوار کنيم. ما سعي کردهايم کلاسهايي را در اين زمينه برگزار کنيم، کتاب ترجمه کنيم، منابع توليد کنيم و … تا ايران هم در اين زمينه روز به روز رشد کند.
او به عدمِ حمايت مراکز دولتي از اين رويدادها اشاره کرد و گفت: مسأله اصلي در خصوص چنين رويدادهايي، ادامه يافتنِ آنهاست. ما اين قول را به شما ميدهيم که با تمام سختيها براي برگزاري اين رويداد پافشاري کنيم تا بتواند در شأن صنعت ايران تأثيرگذار باشد. ما سالهاي پيش با اتاق بازرگاني، سازمان توسعه تجارت و سازمان ميراث فرهنگي براي برگزاري اين رويداد رايزنيهايي را انجام داديم. اما متأسفانه اين همکاريها به جايي نرسيد. ما حتي از آنها خواستيم که اگر خواستند، ما بدون هزينه، ميتوانيم به آنها مشاوره دهيم. ولي متأسفانه هيچ توجهي نکردند و مستقلانه براي خودشان فعاليتهايي را انجام ميدهند. از طرفي، ما يک تيم هستيم با نگاه تخصصي و حرفهاي خود و آنها بايد نگاهِ ديگري به اين قضيه نگاه ميکنند. در واقع مشکل اصلي بر سر همين است. خروجيهاي ارگانهاي دولتي با توجه به بودجههاي کلان آن اصلاً چيز جالب توجهي نيست.
آل مظفر، با بيان اينکه داوري بخشهاي مختلف اين دوسالانه به صورت مجزا بوده، گفت: هيئت داوران هر بخش به صورت جداگانه به شرح زير است:
در بخش حرفهاي: آقايان جناب، فرهادي، رشيدي و عباسي.
در بخش خلاقيتهاي حرفهاي و دانشجويي: آقايان کرکهآبادي، کهنود و ديرين.
در بخش نگاه ويژه: آقايان، پژمانفر، نورايي و نجات.
و در نهايت، در بخش استوديوي برتر سال: آقاي جناب، فرهادي و خانم ميترا شاهسون داوري آن را برعهده داشتند.
وي در پايان گفت: توقع ما اين بود که در بخش خلاقيتهاي دانشجويي متقاضيان بيشتري داشته باشيم ولي ما در اين بخش در کل 43 اثر دريافت کرديم و سعي کرديم از اين بخش آثار کمتر وارد نمايشگاه شود، چون دانشگاه جايي است که دانشجو الزاماً بايد خلاق باشد و آثاري هم که ما براي اين بخش برگزيديم سعي کرديم خيلي عنصر خلاقيت در آن وارد باشد. در بخش نگاه ويژه در قسمت متريال و مواد خاص کلاً 10 اثر ارسال شد. قرار بود کلاً اين بخش را حذف کنيم اما به خواست داوران براي ادامه اين بخش در دورههاي بعدي، يک اثر را نگه داشتيم تا از آن تقدير شود.
سپس امرالله فرهادي گفت: آقاي آل مظفر با دردسرها و هزينههاي زياد تقريباً سه تا چهار ماه است که يک آتليه را براي اين کار بسيج کردهاند و در طول سال با فعاليتهاي مختلفشان در اين زمينه مدام کار ميکنند. استوديويي که ايشان از ارمنستان دعوت کردهاند استوديوي پيشرفتهاي است که شانه به شانه استوديوهاي اروپايي فعاليت ميکند.
او ادامه داد: طبق برآوردهايي که شده بين 120 تا 150 ميليون تومان هزينههاي اين رويداد برآورد شده است. اما سؤالي که پيش ميآيد اين است که چرا اين همه دردسر و هزينه براي اين رويداد صرف شده است؟ پاسخ اين است که همه کساني که فعال مايشا هستند و در زمينه توليد فعاليت ميکنند بالاخره روزي برسد که دست از طرحهاي کپي و کارهاي بزن دررويي بردارند. بحث مارکتينگ بخش عمدهاش به بستهبندي بر ميگردد. بسياري از کشورهاي دنيا اين گونه فعاليتها را از دانشگاهها شروع ميکنند و حتي بورسيه تحصيلي براي اين موضوع درنظر ميگيرند.
وي در خصوص داوري اين دوسالانه گفت: در مقايسه با پارسال کيفيت آثار 40 درصد افت داشته است. در بخش عمدهاي از کارهايي که فرستاده شده من چيز خيلي خلاقانهاي را پيدا نکردم اما ما سعي کرديم که با حساسيتهاي خاصي کارها را انتخاب کنيم. اميدوارم اين سختگيريها روز به روز بيشتر شود. متأسفانه بخشهاي مختلفي که پيشبيني ميکرديم به صورت فعال شرکت کنند، بعضاً آن طور که فکر ميکرديم نبود. براي مثال فکر ميکرديم در بخش مواد و متريال طراحي و بستهبندي با کارهاي خاصي روبرو بشويم ولي اين اتفاق نيفتاد. استوديوهايي که شرکت کرده بودند تعدادشان زياد نبود. اين رويداد فقط يک امر نمايشي نيست بلکه يک امر آموزشي هم است.
فرهادي، ضمن گله از سازمانهاي دولتي به دليل بيتوجهي و نداشتن برنامهي مشخصي براي برگزاري چنين رويدادهايي گفت: ما از هيچ سازمان و ارگان دولتي انتظار نداريم که براي برگزاري چنين رويدادي به ما پول بدهد، چون به محض اينکه چنين شود دولت آن رويداد را مال خودش ميکند و خط و مشيهاي خود را به آن ميدهد. اما سازمانهاي توليدي و سرمايهگذاري ميتوانند چنين حمايتهايي را صورت دهند.
در ادامه اين نشست عليرضا مصطفي زاده (عضو شوراي تخصصي بستهها) عنوان کرد: اين رويداد يک حرکت خودجوش است. از اين حرکتهاي خودجوش زياد اتفاق ميافتد، چون سازمانها و نهادهايي که مسئول برگزاري چنين رويدادهايي هستند يا کارشان را انجام نميدهند يا بلد نيستند چطور انجام دهند. پس افراد ديگر بايد دست به کار شوند تا اين خلاءها را پرکنند. به هر حال جامعه بايد حرکت ارگانيک خودش را پيش ببرد. فرهنگ و اقتصاد ما به اين حرکتها وابسته است. صد در صد که آقاي آل مظفر يکتنه نميتواند به طور کامل چنين رويدادي را پوشش دهد ولي در سطح خودش بسيار اقدام شايستهاي است.
وي عنوان کرد: در خصوص کپيهايي که در زمينهي طراحي بستهها صورت ميگيرد، اشکال اصلي از سفارش دهندهها است نه طراحان. بسته بندي هم تابعي است از مردم، نياز بازار، توليد و … .
وي ادامه ادامه داد: در خصوص تأثير فرهنگي بستهبندي کالاها، شما در نظر بگيريد که يک کتاب نهايتاً با دو هزار نسخه منتشر ميشود؛ اما يک کالاي مصرفي تعدادش به چند صد هزار ميرسد. آيا تاثير فرهنگي اين امر کم است؟ قطعاً اگر برگزارکننده اين اتفاق يک سازمان و نهاد بزرگ بود ميتوانست افراد بيشتري را به خود جذب کند. اميدوارم بالاخره يک روزي برسد که سازمانهاي دولتي به فکر برگزاري چنين دوسالانههايي بيفتند و کمکهاي جدياي را در اين زمينه صورت دهند.
وي افزود: در حال حاضر در رشته طراحي گرافيک در دانشگاه در مقطع ليسانس شش واحد طراحي را دانشجو بايد پاس کند. اين شش واحد با عنوان «بستهبندي و تبليغات» تدريس ميشود. اين مقدار واحد درسي در يک مدت زمان معدود واقعاً کم است ولي به هر حال به دليل شاخههاي مختلفي که اين رشته تحصيلي دارد بيش از اين هم امکان و فرصت بيشتري براي آن وجود ندارد. آموزشهاي ما در دانشگاه بيشتر جنبه تئوري دارد تا عملي.