در مراسم بينال ونيز ۲۰۱۵، آثار هنرمند معاصر در جعبههاي ضد آب در چهار نقطه از تالاب ونيز به آب انداخته شدند. اين چهار اثر هنري حاوي يک پيغام از آيندهاي است که هنوز ما نميتوانيم به آن دست پيدا کنيم.
عنوان بينال امسال “همه آينده جهان” تمرکز بر تبادل اطلاعات بين کشورهايي دارد که روابطشان بر پايه رويدادهاي غيرقابل پيش بيني ژئوپوليتيک و محيطي است. هيچ چيز ثابت نيست، حتي ونيز، که خود يک اثر هنري عظيم است. ونيز جزيرهاي است که به آرامي در حال غرق شدن است و هر دو سال؛ بينال هنري ونيز چند ميليمتر به سطح دريا نزديکتر ميشود و به نظر ميرسد روزهاي آخر محل برگزاري اين نمايش بزرگ هنري در حال رسيدن است.

به گفته Manisha Jothady منتقد هنر، حتي در دوره جهاني شدن هم، مراسم بينال در غرفههايي در حومه شهر برگزار ميشود. اما آثار آدام دو نيژ؛ هنرمندي که متولد ايران و بزرگ شده فرانسه است و در حال حاضر در وين اتريش زندگي ميکند و قصد دارد به نيويورک نقل مکان کند را به کدام ملت بايد نسبت داد؟ دو نيژ در اينجا يک راه قلمروزدايي و نشان ندادن را در پيش گرفته است.
Günther Oberhollenzer هنرگردان موزه Essl مي گويد در آثار دو نيژ نميتوان تعمق کرد و يا آنها را مصرف کرد. اين دقيقا نقطه قدرت آنهاست. دو نيژ به شکل هوشمندانهاي ديد ما را تغيير ميدهد. ديگر تمرکز بر روي آثار هنري نيست، چرا که وي آنها را از ديد خارج ميکند، و توجه را به سمت آنچه که ميگذرد جلب ميکند. به دليل حالت پنهاني که دارند، اطلاعاتشان فقط توسط خودشان کنترل ميشود، به شکل يک خود سانسوري.
تنها چيزي که ما از آن آثار ميدانيم و به آن دسترسي داريم محل دقيق آنهاست. اين چهار نقطه يک مربع کامل را شکل ميدهند (الهام گرفته شده از رمان شهر شيشه اي پل آستر ۱۹۸۵)، که Giardini (محل برگزاري بينال) در مرکز آن قرار دارد. اين يک طرح دو بعدي از مکعب کلاسيک (سفيد) است، يک محل هنري هم در شکل انتزاعي و هم گستردهاش. چه به شکل محدود شده و يا در دسترس جهان قرار گرفته، منابع اطلاعاتي هم بر اشياء و افراد در جامعه اطلاعاتي تسلط دارند. در همان حيني که ما آنها را در قايقمان توسط دادههاي ناوبري دنبال ميکنيم، اين آثار هنري ما را پشت سرگذاشتهاند. آنها به آيندهاي رسيده اند که در آن همه چيز به زير آب رفته است.
اين مراسم از ۶ مي (۱۶ ارديبهشت) تا ۲۲ نوامبر (۱ آذر ۹۴) برگزار خواهد شد.
منبع : تنديس/ بهراد شريفي
