سياوش افراشته مدير گروه نساجي و طراحي لباس و پارچه در دانشگاه آزاد قائم شهر در مورد شيوه‌هاي آموزشي اين رشته گفت: در دانشگاه بيشتر اصول تئوري به دانشجويان آموزش داده مي‌شود و تجربه کار را بايد در کارخانه به دست آورد. کساني که در مقطع کارشناسي تحصيل کرده‌اند مهارت و تجربه‌اي به دست مي‌آورند که بتوانند وارد بازار کار شوند و موفق باشند. نظام آموزشي از نظر علمي توانسته به دانشجويان کمک کند اما هنوز نتوانسته‌ايم به صورت عملي دانشجويان را آموزش دهيم يا ارتباطي با کارخانه‌ها ايجاد کنيم. ارتباط ما با مراکز عملي به برگزاري همايش‌ها محدود بوده اما پروژه‌اي براي همکاري مشترک با آنها تعريف نشده است.
ضرورت ارتباط ميان بخش صنعت و آموزش کاملا حس مي‌شود. اين ارتباط مي‌تواند به صورت مراجعه اهالي صنعت به دانشگاه‌ها براي يافتن طراحي با مشخصات مورد نياز آنها باشد، يا نيروهاي خود را که اطلاعات علمي کمتري دارند براي آموزش ديدن به دانشگاه بفرستند. اگر حمايت دوجانبه‌اي وجود داشته باشد، بخش آموزش و صنعت مي‌توانند به يکديگر کمک کرده و نيازهاي هم را رفع کنند.
افراشته که رشته نساجي را تا مقطع دکتري ادامه داده است در مورد مشکلات اين صنعت گفت: زماني در ايران بهترين کيفيت پارچه را داشتيم و پارچه‌هاي ما حتي به انگلستان و اتريش صادر مي‌شد. حتي الان هم خيلي از پارچه‌هاي توليد ايران به نام پارچه خارجي عرضه مي‌شود. اما مديريت صنعت نساجي مشکلات زيادي دارد و حالا با واگذار شدن بيشتر امور به بخش خصوصي اميدواريم اين صنعت خودش را پيدا کند. ما در ايران دکتر متخصص طراحي پارچه نداريم و بيشتر اساتيد اين رشته يا فوق ليسانس طراحي پارچه دارند يا دکتر پژوهش هنر و نساجي هستند. مشکل اين است که در کشور ما طراح مد وجود ندارد و استاد آن را هم نداريم. حتي تعريف مد هنوز با مشکل مواجه است و براي آن فرهنگ‌سازي نشده، در نتيجه گاه در همايش‌ها به خاطر نمايش لباس‌ها دچار مشکل مي‌شويم.
توليد پارچه ايران فقط به ملحفه محدود نمي‌شود و فاستوني خوبي هم در ايران داريم اما واقعيت اين است که پارچه‌هاي زنانه بيشتر از خارج کشور وارد مي‌شود. حتي پارچه چادر مشکي مدتي توسط چند کارخانه در ايران توليد شد اما وارد کنندگان پارچه نگذاشتند اين کار پيش رود. در ايران امکان توليد پارچه وجود دارد اما وقتي همان پارچه در خارج از ايران با قيمت پايين‌تري توليد مي‌شود، توليدکننده ايراني هم ترجيح مي‌دهد از جنس خارجي استفاده کند.
صنعت نساجي و پوشاک بسيار گسترده است و از منسوجات خانگي تا پزشکي، صنعتي و… را شامل مي‌شود. ما در مقطع ليسانس به همه اين موارد مي‌پردايم بنابراين آموزش سطحي خواهد بود و عميق نمي‌شود. ولي يک مهندس که با اطلاعات جزيي در مورد چيزهاي مختلف فارغ‌التحصيل مي‌شود آمادگي دارد که با مراجعه به منابع، آنها را کامل ياد بگيرد و مشکلات را حل کند. گستردگي اين صنعت و شاخه‌هاي متعدد آن باعش مي‌شود هر شاخه فقط در حد آشنايي با آن آموزش داده شود. متاسفانه صنعتي‌هاي ما هم انتظار زيادي دارند و فکر مي‌کنند کسي که از دانشگاه فارغ التحصيل شده بايد همه چيز را بلد باشد. به نظر من کارخانه بايد به فارغ التحصيل دانشگاه 6 ماه فرصت دهد تا کار را به صورت عملي در فضاي حرفه‌اي آموزش ببيند و بعد از آن اگر انتظارات توليدکننده را برآورده نکرد مي‌توانند بگويند آموزش او اشکال داشته است.
منبع : هنرآنلاين