سيف‌الله صمديان از عزم جدي انجمن عکاسان ايران براي راه اندازي موزه عکس خبر داد و اين امر را بسيار ضروري عنوان کرد.
سيف الله صمديان رييس انجمن عکاسان ايران درباره جديدترين فعاليت هاي اين انجمن بعد از انتخاب وي به عنوان رييس هيات مديره به خبرنگار مهر گفت: انتخاب من به عنوان رييس انجمن عکاسان در واقع يک بازي نوبتي بود. بعد از اينکه دوستان ديگر رياست انجمن را به عهده داشتند و در تمام اين سال ها تلاش کردند انجمن را داراي يک چارچوب کنند در بدترين شرايط کار و زندگي و… نوبت به من رسيد. اما يک نکته تلخي همزماني اين همه کار و مسئوليت همزمان را در ذهنم آب کرد.
وي ادامه داد: از روز اول که اين مسئوليت را پذيرفتم قرار شد در اين دوره کارها به گونه اي پيش برود که بخش اجرايي از بخش مديريتي جدا بشود. در واقع مسايل اجرايي و ارتباطي و مسايل خدماتي و سرويس دهي به اعضا و مسايل بيمه، ارتباط با ديگر انجمن ها و…. توسط مديريت اداري پيش برود تا ما در هيات مديره تمام تلاش خود را به کار ببريم که شعله هاي راه اندازي موزه عکس ايران را روشن کنيم. به گمانم اين مهمترين کاري است که در انجمن مي توانيم به دنبالش باشيم و براي کل کشور سود بسياري دارد.
اين عکاس در ادامه با بيان اينکه عضو گيري و راه اندازي سايت انجمن که در دوره هاي قبلي کارهايش پيش رفته در اين دوره ادامه خواهد داشت، بيان کرد: پرتعدادترين انجمن به لحاظ درگير بودن افراد يک جامعه به حرفه اي که آن را پوشش مي دهد، انجمن عکاسي است. اين پر تعدادترين را به لحاظ اعضايي که حق عضويت پرداخت مي کنند، مطرح نمي کنم بلکه از نظر انتظاري که جماعت زيادي از اين انجمن دارند، مطرح مي کنم.
صمديان با ابراز اميدواري از اينکه اين انجمن بتواند در اين دوره قدم هاي اوليه براي تاسيس موزه عکس ايران را بردارد، ادامه داد: شما انتظار نداريد در هر خانه اي يک شاعر، نوازنده، نقاش باشد اما اين روزها در عصر ديجيتال در هر خانه اي حداقل يکي يا دو نفر هستند که با موبايل هايشان عکاسي کنند. من به رقم خودساخته اي رسيده ام که در کل جهان بيشترين فراورده بشر عکس است. روزي ميلياردها فريم عکس گرفته مي شود و اين داستاني نيست که بتوانيم جدي اش نگيريم.
کارگردان فيلم مستند «۷۶ دقيقه و ۱۵ ثانيه با عباس کيارستمي» اظهار کرد: کشوري که از تصوير گذشته خود بي‌خبر باشد و در زمان معاصر هم انسجام تصويري نداشته باشد از همه جا عقب مي ماند. ما الان انسجام تصويري نداريم. تصاويرمان آرشيو درست ندارد و درجه بندي فرهنگي و هنري نشده اند. اينها در حالي است که ما عکس هاي درخشاني از دوره قاجار داريم و در واقع با کمترين فاصله از اختراع عکاسي، اين دستگاه وارد کشور شد. دوره هاي درخشان عکاسي در دوران انقلاب و دفاع مقدس داشته ايم و حتي در همين دوره انقلاب ديجيتال نيز رشد خوبي در عکاسي داشته ايم. بايد شرايط حرفه اي و با در نظر گرفتن يک بودجه مناسب مهيا شود تا اين موزه تاسيس شود. در اين صورت انجمن عکاسان مي تواند گران ترين گنجينه تصويري ايران را در اختيار داشته باشد. اين گنجينه سودآوري براي کل کشور خواهد داشت.
صمديان گفت: در مدتي که به عنوان رييس انجمن مشغول شده ام درگير سفر براي نمايش فيلم مستند «۷۶ دقيقه و ۱۵ ثانيه با عباس کيارستمي» بوده ام. کمي هم اقدامات اوليه براي برنامه نويسي و آيين نامه هاي کميته هاي مختلف را در دست داشتيم. اما امسال مقدمات تاسيس موزه عکس ايران را پيش خواهيم برد. چندي قبل در جلسه اي که با عضو کميسيون فرهنگي مجلس در موزه هنرهاي معاصر تهران داشتيم هم اين موضوع را مطرح کردم. اين اتفاق نياز به همکاري قوه هاي مختلف از جمله قوه مقننه و مجريه دارد. حتي صحبتي که با مجيد رجبي معمار مديرعامل خانه هنرمندان ايران داشتيم اين بود که بايد ساختمان يا خانه هاي متعددي مثل خانه «اتحاديه» در اختيار اين موزه قرار بگيرد تا بتوانيم دوره هاي جداگانه و حتي عکس هاي تاريخ عکس کشور را که خارج از کشور است، جمع آوري کنيم. از ميان عکس هايي که در دست انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس است بايد دست به گزينش بزنيم و يک تيم سي تا چهل نفره علمي و فرهنگي مي توانند تا آخر عمر حرفه اي خود را سر اين کار بگذرانند.
وي بيان کرد: در قرن ۲۱ بسيار خجالت آور است که نگاه تصويري ما به خارج از ايران باشد و آن عکس ها دست به دست بچرخد. فرهنگ عکاسي ما متاسفانه انسجام فرهنگي داخلي ندارد. موضوع ديگر اين است که ما همچنان ملتِ گوش هستيم تا ملت تصوير و ذهن اکثر ما هنوز تصويري نيست و اين بسيار خطرناک است.
اين فيلمساز در پايان در پاسخ به اينکه با توجه به نمايش فيلم مستند «۷۶ دقيقه و ۱۵ ثانيه با عباس کيارستمي» در کشورهاي مختلف بازخوردي که از نمايش اين فيلم در اين يک سال گرفته، چه بوده است، اظهار کرد: اين فيلم بيش از ۱۰۰ نمايش در جشنواره هاي مختلف داشته است و من در ۱۴ يا ۱۵ نمايش آن حضور داشته ام. بازخورد حسي و فرهنگي که از اين نمايش ها گرفته ام برايم بسيار شگفت انگيز بوده است. اين فيلم در کشورهايي مثل استوني و آلباني و کره جنوبي و اسپانيا نمايش داده شده و نوع برخورد مردم و تصوري که از نقش يک فرد در فرهنگ جهاني داشتند و تاثيري که ما بعد از رفتنش آن را بسيار جدي گرفتيم بسيار رشک انگيز بود. خوشحال شدم اين ريسک عاطفي را کردم و بخشي از لحظات خلوت و شخصي قابل نمايش کيارستمي را نشان مردم دادم. همين که از او بت نساختيم و اين فيلم زير سايه نام کيارستمي ساخته نشده و تنها بخشي از شخصيت او را نشان مي دهد برايم رضايت بخش است.