«با نابودی تدریجی مرداب، کمکم احساس کردم با آن همزادپنداری میکنم و برایش غمگین شدم.»
این را شیرین بوریاییدوست، نقاش ایرانی، در حاشیه نمایشگاه انفرادی «مرگ تدریجی مرداب» در گالری خط سفید بیان کرد.
بوریاییدوست که خانه پدریاش در محله غازیان و در نزدیکی مرداب انزلی قرار دارد، از کودکی با این مرداب زندگی کرده است. او از روزهایی میگوید که در مسیر رفتن به مدرسه از کنار مرداب عبور میکرد و سالها بعد، با بوم و رنگهایش دوباره به همان مکان بازگشت. آنچه در ابتدا تنها نقاشی در کنار مرداب بود، از سال ۱۴۰۲ به مجموعهای تبدیل شد که همچنان به آن ادامه میدهد.
او این مجموعه را عمدتاً با تکنیک اکریلیک و رنگ روغن روی بوم، چوب، کاغذ عکاسی و مقوا خلق کرده است. آثار با رویکردی اکسپرسیونیستی شکل گرفتهاند؛ برخی به سمت انتزاع پیش میروند و برخی دیگر به واقعیت نزدیکتر میمانند. این نمایشگاه شامل ۳۵ اثر در ابعاد ۱۴×۱۴ تا ۱۰۰×۱۲۰ سانتیمتر بود و یک فیلم کوتاه نیز بهعنوان بخشی از این پروژه در طول نمایشگاه به نمایش درآمد.
بوریاییدوست در بخشی از این گفتوگو میگوید هنوز نمیداند تا چه اندازه توانسته است مرگ تدریجی مرداب را در آثارش به تصویر بکشد. او صحبتش را با این امید به پایان میرساند:
«امیدوارم همه بتوانیم برای احیای مرداب انزلی کاری انجام دهیم.»
