به گزارش گالري آنلاين به نقل از ايسنا ، مجيد ملانوروزي درباره‌ي آنچه تحت عنوان �خيانت امين‌اموال در خارج کردن و فروش چند اثر از دفتر هنرهاي تجسمي وزارت ارشاد� مطرح شده است، اظهار کرد: تابلوهايي که چندماه پيش توسط امين‌اموال خارج شدند، مدت 10-15 سال، تحويل اين شخص بودند.
قبل از نوروز 94 و از زمستان سال گذشته بود که امين‌اموال شروع به خارج کردن آثار کرد و وقتي متوجه موضوع شديم سه‌ماه طول کشيد تا آثار را برگردانيم.
سال قبل من به انبار رفتم و ديدم تابلوهاي زيادي آنجاست. چشمم به يکي از آثار مافي افتاد و گفتم اين‌ها آثار ارزشمندي است. متوجه شدم اين آثار در ميان بيش از 500 اثر که ارزش‌هاي هنري بالايي نداشتند، در زمان آقاي سميع‌آذر (يکي از مديران سابق) از موزه هنرهاي معاصر خارج شده‌اند و به‌عنوان اموال وزارت ارشاد و نه آثار هنري، در معاونت هنري نگهداري مي‌شوند. من نامه‌اي به آقاي مرادخاني (معاون هنري وزارت ارشاد) نوشتم و گفتم بين اين آثار حدود 40 تا 50 تابلوي ارزشمند وجود دارد. اولين‌بار خودم گفتم از اين آثار عکس بگيرند.
اين تابلوها يک زماني جزو گنجينه موزه هنرهاي معاصر بودند و تعجب مي‌کنم از کارشناساني که اين‌ها را فاقد ارزش هنري تشخيص داده‌اند. کارهاي محصص، مافي و زنده‌رودي به نظر من از بهترين آثار گنجينه بودند که در آن زمان، خارج شدند. بايد از اين سه نفري که با ايسنا مصاحبه کرده‌اند، پرسيد که چرا امضاي آن‌ها براي خروج اين آثار از موزه وجود دارد. اين آثار پس از خروج از موزه، در اتاقي زير ساختمان معاونت هنري در يک انبار نگهداري مي‌شدند و پس از برگردانده شدن دوباره جزو اموال موزه‌اي محسوب مي‌شوند.
امين‌اموال پس از دستگيري توسط پليس آگاهي، در سيستم قضايي اعتراف کرد که اين تابلوها را به چه کساني فروخته است. اين آثار چند دست گشته بودند و حتي به موزه بانک پاسارگاد هم راه پيدا کردند. ما اين موضوع را رسانه‌اي نکرديم تا آثار برگردانده شوند. وقتي اصالت آن‌ها تعيين شد، آثار را دوباره به موزه هنرهاي معاصر برگردانديم و نمايشگاهي هم از آن‌ها برگزار کرديم.
امين‌اموال تقريبا از ارزش آثار بي‌خبر بود، چون آن‌ها را به يک‌پنجم يا يک‌دهم قيمت اصلي‌شان فروخته بود. مثلا اثري به ارزش 500 ميليون تومان را به قيمت 100 ميليون تومان به �موزه بانک پاسارگاد� فروخته بود. بعضي از گالري‌ها و کارشناسان هنري هم جزو روند اين خريد و فروش بودند، اما خوش‌بينانه‌اش اين است که نمي‌دانستند اين‌ها اموال دولتي است و ما در نهايت، همه آثار را برگردانديم.
�
او همچنين در پاسخ به اين پرسش که اين آثار چگونه از محل نگهداري‌شان خارج شدند؟ گفت: روزانه گاهي تا 200 تابلو براي ارزشيابي به معاونت هنري آورده مي‌شوند که ربطي هم به معاونت ندارند. دبيرخانه ارزشيابي، آثار هنرمندان را بررسي مي‌کند و بعد هم از معاونت خارج مي‌شوند. اين آثار نه ربطي به معاون دارد و نه مديرکل. بسياري از آثار به اداره مي‌آيند تا براي خروج از کشور و شرکت در نمايشگاه‌ها بررسي شوند. بسياري از هنرمندان آثار خود را براي تأييد حضور در نگارخانه مي‌آورند. امين‌اموال فکر مي‌کرد اين آثار که در دوره‌هاي قبل از موزه هنرهاي معاصر خارج شده، کسي از آن‌ها عکس نگرفته و اگر آثار را خارج کند هيچ‌کسي متوجه نمي‌شود؛ اما او متوجه نبود که ما آثار فاخر را بين اموال ديده و از آن‌ها عکس گرفته بوديم.
روزي که براي بررسي اين موضوع به آن فرد مراجعه کرديم، گفت که براي قاب گرفتن، آثار را خارج کرده است. ما هم گفتيم نيازي به قاب گرفتن نبوده و کاش به ما مي‌گفتي. يعني ما هيچ امضايي براي خروج اين آثار نداده‌ايم. اگر مي‌خواست امضاي ما را بگيرد، ديگر خيانت در امانت نبود. بعضي کارها ابعاد کوچکي دارند و کاغذي‌اند که آن‌ها را از قاب اصلي خارج کرده بود. دور اداره هم نرده است و او مي‌توانست خيلي راحت آن‌ها را از انبار بيرون ببرد و بدون نياز به رد کردن آثار از حراست، خارج‌شان کند. البته اگر قرار بود همين آثار را از موزه خارج کند، حتما بايد از حراست رد مي‌کرد، اما وقتي ما تعدادي کار را به امين‌اموال مي‌سپاريم و قرار است يک روزي سمتش را تحويل دهد و همان زمان، طبق ليست آثار را برگرداند، نمي‌توانيم هر روز برويم و از او گزارش بخواهيم.
وقتي متوجه خيانت او شديم و فهميديم تعدادي از آثار را فروخته است، بلافاصله سيستم قضايي و پليسي را وارد ماجرا کرديم و کارها را برگردانديم. شخص خاطي هم به دادگاه و سيستم تخلفات اداري معرفي شد. چند روز زندان بود و بعد وثيقه گذاشت. اگر هم براي اين کار تباني کرده، تا کنون اعتراف نکرده و همه‌چيز را خودش برعهده گرفته است.
بعضي از کساني که اين آثار را خريده بودند، کارشناس هنري بودند. معمولا کسي که کاري را مي‌خرد بايد پيگيري کند که اين کارها کجا بوده، مال چه کسي بوده و دست کدام مجموعه بوده است؟ ما در بحث آسيب‌شناسي آثار هنري نياز به کار داريم و بايد به‌شدت روي اصالت هنري يک اثر دقت کنيم تا براي آن شناسنامه هنري صادر شود. فضاي هنري ما در اين 7-8 سال که آثار هنري رشد داشته‌اند، به راهبردهاي جديدي نياز دارد.
خيلي از اين آثار، قيمت زيادي نداشتند. خيلي از آثار معاصر در اين 8 سال قيمت پيدا کرده‌اند. امين‌اموال نيز در اين فضا که قيمت آثار بالا رفته، وسوسه شده است. خوشبختانه فضاي هنري طوري است که آثار شاخص را نمي‌توان خريد و فروش کرد. اگر اين اتفاق بيفتد، در فضاي هنري مي‌پيچد و خيلي از رسانه‌ها، مسوولان و هنرمندان متوجه مي‌شوند. فکر مي‌کنم اقدام به سرقت آثار هنري، در ايران نافرجام است. ما خودمان را ملزم به جوابگويي و رسانه‌اي کردن مسائل مي‌دانيم. وقتي اين اتفاق افتاد خودمان فهميديم، پيگير شديم و متخلف را معرفي کرديم و او مکلف شد آثار را برگرداند. همچنين هر جا تقصيري بوده به گردن مي‌گيريم.
اگر سرقت بود، کار کمي پيچيده‌تر مي‌شد، چون پاي مسائل امنيتي به ميان مي‌آمد، اما خيانت در امانت بوده است. فرد خاطي نيز در زمينه هنري، آدم کم‌اطلاعي است و از قديم هم جمع‌دار بوده و در مجموعه معاونت هنري و دفتر هنرهاي تجسمي و نياوران، کار کرده است. همه کساني که کارها را خريده بودند، توجيه شدند که اين‌ها مال غير و اموال دولتي هستند و کار را برگرداندند.
ضوابط خروج آثار هنري در مکان‌هاي مختلف، يکسان است؛ اما موضوع اين است که اين خروج، قانوني نبوده است. اگر از حراست خارج کرده بود، مي‌پرسيدند. جمع‌دار اموال قصد سوء و فروش آثار را داشته و آثار در همان سه‌ماه توسط دلالان چند دست گشته است. کارها نيز بين 30 تا 200 ميليون تومان ارزش داشته‌اند.
سرپرست موزه هنرهاي معاصر تهران در پاسخ به پرسشي درباره حضور هيئتي از سوي سازمان بازرسي کل کشور در موزه و دفتر هنرهاي تجسمي، گفت: سازمان بازرسي هميشه چشم نظام بوده و هست و همه موارد و تخلفات اداري و مالي را رصد مي‌کند. آن‌ها پيش از اين اتفاق، به کار مشغول بودند و فعاليت‌شان ربطي به اين ماجرا ندارد. بازرسي کل کشور در وزارت ارشاد و همه اداره‌ها نيرو دارد و اگر تخلفي شود، رصدي کند.
فضاي تجسمي، فضاي آسيب‌پذيري است. آثار هنري گران شده‌اند و بنياد و سازمان خاصي نيست که بر کارها نظارت خاصي کند. وزارت ارشاد نيز بايد در راستاي شناسنامه‌دار کردن آثار گام بردارد و کار کند.
�
اخبار مرتبط :
سرقت آثار هنري حماقتي عجيب بوده است؟
فرازهايى از اوج مدرنيسم ايرانى / آثار بازگردانده شده به مرکز تجسمي چه بودند؟
سرقت آثار هنري حماقتي عجيب بوده است؟