شب گذشته نمايشگاه " گذر هراسي" در گالري طراحان آزاد گشايش يافت .الهه مقدمي از هنرمندان شرکت کننده ي نمايشگاه در گفتگو با خبرنگار گالري آنلاين در رابطه با اين نمايشگاه گفت :
وقتي خانم احمدي با من تماس گرفت و فکر نمايشگاه گذرهراسي شروع شد ،که اتفاقات اسيدپاشي براي 15 نفر از خانم ها رخ داد ه بود، با همون تاثيراتي که گذاشت و مشکلاتي که پيش آورد و تنشهايي که توي جامعه به وجود آورده بود. خوب همگي ما يه جورايي حساس شده بوديم و فکر کرديم که کاري بکنيم که نشون بديم قشر هنرمند چه عکس العملي بابت اين ماجرا ميتونن داشته باشن . من خودم يه سرچي داشتم راجع به اين مسئله که آيا اين اتفاق ها فقط در جوامع ما ميفته يا جوامع ديگر هم درگيرشن. بعد به سايتي برخوردم که برام خيلي جالب بود و اونم اينکه تمام آدمايي که براشون اين اتفاق افتاده بود اين سايت پوشش داده بود ، يعني چه زن چه مرد ، اعضاي اين گروه آدمايي بودن که دچار حمله با اسيد شده بودن.
اتفاقا آمار مردايي که دچار حمله ي اسيد شده بودن توي اين سايت بيشتر از زن هاست. من نميتونم واقعا اين ماجرا رو تاميم بدم به اينکه اين تنها زنها هستند که واقعا دچار اين حمله ها و آماج ميشن . در استيتمنت هم خود خانم احمدي اشاره کردن که ممکنه بخشي از اين ماجرا مسئله حضور اجتماعي و فعاليت هاي اجتماعي زنان باشه ، ولي از ديد و نظر خود من و اون چيزي که در واقع خود چند نفري که اين ماجرا براشون پيش اومده بود و دچار اسيدپاشي شده بودند و ابراز کردن ، قضيه خيلي خيلي پيش پا افتاده تر و چيپ تر از اون مسئله اي که درواقع يک آدم اين رفتار رو انجام ميده.
کسي که اين حمله رو انجام ميده به مسائل اجتماعي و در واقع رفتارهاي اجتماعي يک زن فکر نميکنه . اين ماجرا خيلي با جنسيت در ارتباطه ، به خصوص در ايران ، مسئله اين هست که خواهان ، مرده و خواسته ، زن و چون زن پا پس ميکشه جواب منفي ميده و مرد اونطوري باهاش برخورد ميکنه . در واقع مرد با حمله ي اسيدي ميخواد قدرت و توان مردانگي و نرينگي اش را نشون بده. يه همچين چيزي داره اتفاق ميفته، به نظر من اين واقعا خيلي به فعالت اجتماعي زن ربطي نداره. تو کار خودم هم تمام سعي ام همين بوده که اين رو با المانهايي که توي کارم وارد ميکنم نشون بدم . اين بدن زن هست که اهميت داره و به خاطر همين بدن و مسئله ي تنانه هست که مورد هجوم اسيد پاشي قرار ميگيره و اگر نه ميتونستن زن رو ترور شخصيتي اش کنن به خاطر فعاليت اجتماعي اش ، ميتونستن فعاليت اجتماعي اش رو يک جوري سرکوب کنن و درواقع ميتونستن با رفتارهاي کاملا راديکالي که در خود ماجرا هاي اجتماعي وجود داره اين کار رو انجام بدن. کسي که در اين حد فکر ميکنه بدن يک زن، صورت يک زن، هويت فردي يک زن رو زير سوال ببره و مورد حجوم قرار بده به نظر من کوته فکر تر از اينکه به مسائل اجتماعي يک زن فکر کرده باشه ، فکر ميکنم ماجراش خيلي چيپ تر و پايين تر از اين قضايا است که در استيتمنت به اون اشاره شده.
دوستاني که در اين نمايشگاه شرکت کرده اند هر کدام به زعم خودشان به اين موضوع پرداخته اند ، قريب به اتفاق دوستاني که شرکت کرده اند به طوري خود پنداري کرده اند و خودشان را جاي همان افراد گذاشته اند. ماندانا مقدم ، رزيتا شرف جهان ، من (الهه مقدمي) ، خانم نسيم گلي و سيمين کرامتي با سلف پرترها يي در اين نمايشگاه شرکت کرده ايم و در اون لحظه با همزادپنداري و يا درواقع خودپنداري خودمان در لحضه اي که ممکنه براي هر کدوم ما اين اتفاق بيفته نشون داديم که چقدر ميتونيم ملموس اين ماجرا رو از طريق کاري که ميکنيم نشون بديم . مثلا من خودم زماني که داشتم اين کار رو انجام ميدادم به دليل متريالي که انتخاب کرده بودم ، اون پاره کردن ها ، گسست ها ، دوخت ها و غيره هر لحضه رو احساس ميکردم ، من دارم با پارچه اين کار رو ميکنم اما اگر قرار بود اين سوزش ها رو روي پوستم احساس کنم ، اگر اين بريدگي ها و درواقع حس سوزش را روي پوست خودم احساس ميکردم چقدر برام دردناک بود . و حالا گذشته از اين وقتي خودم رو بي صورت ببينم چه حالي بهم دست ميده وقتي که ديگه نتونم خودم رو تو آينه تشخيص بدم ،چي ميشه ؟ چطور قراره زندگيم رو پيش ببرم؟ چطور ممکنه که بتونم ، صرف نظر کنم از اونچه که از خودم ساختم و اونچه که بقيه از من به خاطر دارند.
در بيانيه اين نمايشگاه آمده است :
"حضور اجتماعي زنان همواره يکي از چالش‌هاي تاريخي جامعه ما بوده است. چالشي فرسايشي که هر چند با دستارودهاي بسيار رو به جلو مي‌رود، ليکن در اين مسير بحران‌هاي تلخي نيز به خود ديده است. گاه به نظر مي‌رسد در پيچ‌هاي تند تاريخ معاصر، اين موضوع (مخالفت با حضور اجتماعي زنان) به مثابه سمبل و نشاني از هرگونه برابري خواهي پيگيري مي‌شود.
�
در امتداد تلاطم‌ها و مخالفت‌هاي ناشي از اين حضور، بحران‌هايي گاه و بي گاه بروز مي‌کند که آسيب آن‌ها متوجه کل جامعه است و در دراز مدت بر روان تمامي ما خراش مي‌اندازد. يکي از تلخ‌ترين بحران‌هايي که جامعه ما اخيراً با آن مواجه شده، حملات اسيد پاشي به زنان در خيابان‌ها در پاييز سال گذشته است. حملاتي که منجر به ستانده شدن سلامت جسم و روح ۱۵ انسان شد. ماجرايي که علاوه بر قربانيان، روح جامعه را نيز آزرد و به طور گسترده؛ احساسي از شرم، انزجار و هراس از حضوردر جامعه را در ميان مردم برانگيخت.
هنرمندان اين نمايشگاه به عنوان بخشي از اين جامعه در پي تبديل زبانِ آسيب ديدگان به هنر، سويه نماد و مجاز را به کار گرفته‌اند و با زباني موجز به نکوهش اين نفرت پراکني پرداخته‌اند.
دراين آثار واکنش انسان در برابر درندگي و زشت خويي حيواني، و در برابرآنها که هر جلوه اي از حيات را چون خود زشت و کريه مي‌خواهند، چهره مي‌نمايد."
گردآورنده: سمانه احمدي
هنرمندان : بهروز حشمت، پرستو فروهر، رزيتا شرف جهان، ماندانا مقدم، کتايون کرمي، سيمين�کرامتي، الهه مقدمي، شادي قديريان، گوهر دشتي، صالح تسبيحي، پروين شکري، نسيم گلي، عليرضا نکويي، نسيم تقي پور، نازنين خسرو نيا
نمايشگاه گذر هراسي� تا ۳۱ شهريور ماه بجز پنجشنبه ها� در گالري طراحان آزاد به نشاني ميدان فاطمي، ميدان گلها، ميدان سلماس، پلاک ۵ داير ميباشد .