به گزارش سرويس عکاسي گالري آنلاين به نقل از عکس آنلاين ، روي جلد مجلات و عکس‌هايشان چگونه طي 100 سال اخير دچار تغيير شد؟ شايد پاسخ آن را بايستي نه تنها در طراحي و تصاويري که کمپاني‌هاي بزرگ رسانه‌اي مي‌پسندند بلکه بايد آن را در تغيير فرهنگ و شيوه‌هايي که ما را قائل به تفکر مي‌کنند جستجو کرد. کارن چنگ و جري گابرا تصميم گرفتند تا اين مسئله را کنکاش کنند.
چنگ چنين مي‌گويد: من سعي کردم تا روي جلد مجلات بزرگ را طي صد سال اخير جمع‌آوري کنم. آنها بايد با يکديگر رقابت مي‌کردند تا در صدر اخبار باقي بمانند . همين نکته باعث اين تغيير و به اصطلاح خودشان تکامل در صد سال اخير شده است.
عکس‌هاي روي جلدِ مجله‌ي �کامپوليتن��با زناني که بسيار محافظه‌کارانه لباس پوشيده بودند شروع شد. پس از آن، آنها شروع کردند تا جاهايي از بدن جنس مونث را نشان دهند و اين امر به مرور رشد کرد. سرانجام آنها شروع به نمايش عکس‌هايي با پُزهاي تحريک آميز کردند. همانطور که جامعه‌ي زن طي قرن بيستم داراي حقوق اجتماعي بيشتر مي‌شد سعي مي‌کدند تا بتوانند آن چيزهايي را بيشتر به تن کنند که تا قبل از آن از داشتن و پوشيدن‌شان محروم بودند. و شايد همين امر باعث بالاتر رفتن فروش مجلات شد! آزاديِ زن به زعم اين جنس و سوء استفاده‌ي مجلات بزرگ از اين امر!
در ميان اين مجلات آنچه که تعجب برانگيز است عکس‌هاي روي جلد مجله‌ي �نشنال جئوگرافيک� بود. اين مجله بر خلاف مجلات ديگر مانند �وُگ� تا دهه‌ي 60 ميلادي شروع به نمايش روي جلد تمام عکس نکرد. از ميان مجلات نوجوانان مي‌توان به �سونتين� اشاره کرد که به جاي پيام‌هايي براي شيوه‌ي زيستن به اين قشر در دهه‌هاي اخير آنها را به اين سو مي‌کشاند که چگونه به عنوان يک نوجوان بي‌نقص و تحريک‌آميز جلوه کنيم!! با مقايسه‌ي تمامي اينها مي‌توان تنها به يک فرمول رسيد:يک عکاسي پرتره از يک شخصيت مشهور و جذاب با يک متن پر‌رنگ که تنها براي جذب کردن شما به سوي خود طراحي شده است. اين تنها فرمولي‌ست که مجلات ايشان را به فروش مي‌رساند.
همه‌ي اين مجلات با يکديگر خود را به بالاي تاريخ صد ساله‌ي اخير ما رسانده‌اند. مطمئناً ما نيز در طي اين مدت دچار جاذبه‌ي جنسي شده‌ايم. بيشتر کم‌مايه شده‌ايم. کمتر مي‌خوانيم. اما در عوض بيشتر روشنفکر شده‌ايم!! در هر گامي جامعه آنچه را که مي‌خواسته مورد مقبوليت واقع شود را محدود کرده است.
شايد اين قياس سوگنامه‌اي نه براي به باد رفتن چيزي به نام فرهنگِ جامعه بلکه سوگنامه‌اي براي هنر است؛ براي هنر زيباي عکاسي که اکنون بر روي مجلات خود را جز تکنيکي سخيف بيش نمي‌بيند.
